روایتی از زخم‌های طبیعت و فراموشی انسان

زمین دارد ما را ترک می‌کند

در روز جهانی محیط زیست، زمین دیگر منتظر ما نمی‌ماند؛ رودها خشکیده‌اند، تالاب‌ها نفس نمی‌کشند، درختان ایستاده می‌میرند. این پیام، تلنگری است به وجدان انسانی ما؛ فرصتی برای بازگشت، برای مهربانی دوباره با طبیعت، پیش از آن‌که دیر شود...

زمین دارد ما را ترک می‌کند... پیامی برای روز جهانی محیط زیست – ۵ ژوئن

زمین، آرام نمی‌سوزد. زمین، فریاد می‌زند… در صدای خش‌خش برگ‌های زاگرس، در سکوت زاینده‌رودی که خشک شده، در نفس‌های آخر تالاب گاوخونی.

ما فقط درخت نبریدیم؛ ریشه‌های خویش را بریدیم. فقط رود را نبستیم؛ جریان زندگی را بریدیم. فقط خاک را نفرختیم؛ آینده را فروختیم.

وقتی طبیعت زخمی می‌شود، این ما هستیم که می‌میریم؛ نه یک‌باره، نه ناگهانی — که آرام، در عطشِ آب، در گرمای بی‌امان، در بادهای آلوده، در شهری که دیگر بهار ندارد...

روز جهانی محیط زیست، روز حساب‌کشی از خودمان است: چه کردیم با خانه‌ی مادری‌مان؟ چرا فراموش کردیم که زمین، تنها سیاره‌ی مهربان است؟

اگر امروز کاری نکنیم، فردا شاید خیلی دور نباشد. فردایی که کودکان‌مان "درخت" را در کتاب ببینند و "رود" را در قصه‌ها... فردایی که زمین دیگر نیازی به ما نداشته باشد.

زمین را نجات دهیم؛ تا هنوز صدایی برای نجات مانده باشد.