پیمان های بین المللی زیست محیطی

چکیده:
   با توجه به رشد روزافزون آلودگی و تخریب محیط زیست و نیز بروز بحران های پی در پی زیست محیطی، از سوی دولت های مختلف برای جلوگیری از تخریب بیشتر محیط زیست از حدود پنج دهه قبل پیمان های بین المللی متعددی منعقد گردید. به طوریکه تا کنون حدود 280 پیمان و موافقت نامه بین المللی و منطقه ای در زمینه حفاظت محیط زیست و مسائل مرتبط با آن منعقد شده است که از این میان حدود 70 پیمان (کنواسیون) و الحاقیه (پروتکل) جنبه جهانی داشته و مابقی منطقه ای بوده است. عزم جهانی برای حفاظت محیط زیست با تشکیل اولی کنفرانس جهانی سازمان ملل متحد درباره انسان و محیط زیست معروف به پیمان است استکهلم در 5 ژوئن 1972 در استکهلم سوئد جنبه عین پیدا کرد، به طوریکه حقوق برخورداری انسان از محیط زیست سالم هم تراز با حقوق بشر شناخته شد دو اصل اساسی این پیمان شامل:
   - انسان ها موضوع اصلی هر گونه توسعه هستند. برخوداری از سلامت و توانایی های جسمی و روحی جزء حقوق انسان ها در انطباق با طبیعت است.
   - حق توسعه باید مشروط بر این باشد که نیاز نسل کنونی و آینده، با توجه به توسعه و محیط زیست، به طور عادلانه مراعات شود.
   در ادامه و حدود 20 سال بعد با تشکیل کنفرانس زمین در سال 1992 در ریودوژانیرو برزیل (معروف به کنفرانس ریو) و تصویب بیانیه ریو در 27 اصل، دستور کار 21 و دو پیمان مهم، فصل تازه ای در زمینه همکاری های بین الملی برای حفاظت محیط زیست گشوده شد. در این مقاله، چکیده و خالصه ای از اطلاعات کلی تعدادی از پیمان ها و پروتکلهایی که در زمینه محیط زیست مورد پذیرش دولت اسلامی ایران قرار گرفته و سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان مرجع ملی، اجرای اکثر آنها را بر عهده دارد، جهت معرفی بیشتر درج گردیده است.

کلید واژه ها: سایر موارد