مناطق مرده در اقیانوسهای جهان رو به گسترش است

۲۹ مرداد ۱۳۸۷ | ۰۴:۳۴ کد : ۱۷۹۰۴ رويدادهاى زمين و معدن
تعداد بازدید:۶۰
مناطق مرده" در اقیانوسها یعنی منناطقی که در آنها زیست دریایی نمی تواند ادامه....

مناطق مرده" در اقیانوسها یعنی منناطقی که در آنها زیست دریایی نمی تواند ادامه پیدا کند، در طول پنجاه سال گذشته پیوسته رو به افزایش بوده و اکنون 400ناحیه ساحلی جهان را شامل می شود.تعداد این نواحی که در آنها به دلیل نبود اکسیژن در آب ، زیست بوم های دریایی ناپدید می شوند، از دهه 1960تاکنون تقریبا هر ده سال دو برابر شده است. رابرت دیاز از موسسه علوم دریایی کالج ویلیامز و مری در ویرجینیا و راتگر روزنبرگ، دانشمند علوم دریایی از دانشگاه گوتنبورگ در سوخد در مقاله خود نوشتند در حال حاضر مناطق مرده حدود 245هزار کیلومتر مربع مساحت دارند. در این مطالعه آمده است ورود پساب های حاوی کودهای شیمیایی به آب اقیانوسها توسط رودخانه ها و نیز سوزاندن سوخت های فسیلی باعث افزایش آلودگی شده و این امر ، سرعت تشکیل مناطق مرده را شدت بخشیده است. این پدیده که "یوتروفیکیشن eutrophication" نامیده می شود، ناشی از آلودگی های صنعتی و نیز ورود پساب های حاوی فسفاتها و نیتراتها به داخل اقیانوسهاست. اقیانوسها با رشد دادن جلبک ها و نباتات در نواحی ساحلی در مقابل این الودگی ها از خود واکنش نشان می دهند. زمانی که جلبک می میرد و به بستر دریا فرو می رود ، میزان اکسیژن موجوددر آبهای کف دریا را کم می کند و این فرایند که هایپوکسی نام دارد، در نهایت به از بین رفتن ماهی ها و سخت پوستانی که در آنجا زندگی می کنند و نیز موجوداتی که غذای آنها هستند، می انجامد. مناطق مرده معمولا در آبهای آرامی تشکیل می شوند که تبادل آبی کمتری در انها صورت می گیرد اما اخیرا نواحی بزرگ ماهیگیری در دریای بالتیک، کاتگات و دریای سیاه و نیز خلیج مکزیک و دریای چین شرقی دچار این مشکل بزرگ شده اند. محققان گفتند گسترش مناطق مرده در این نواحی، ماهیگیری و صید میگوی تجاری را در نزدیکی خطوط ساحلی تهدید می کند. این پدیده نخستین بار در دهه 1950 در ساحل دریای آدریاتیک دیده شد. خلیج مکزیک، خلیج چساپیک و آبهای اسکاندیناوی شاهد مناطق مرده "فصلی" هستند. بر اساس این گزارش، هرچند هایپوکسی و نبود اکسیژن روندی قابل برگشت استن اما مبارزه با این مشکل در یک ناحیه ساحلی می تواند سالها به درازا انجامد و تاکنون فقط چهار درصد مناطقی که در آنها با این مشکل مبارزه شده است از خود نشانه ای از بهبودی نشان داده اند. این مطالعه می افزاید " از سال 1970تا 1990 منطقه بدون اکسیژن در شمال غربی فلات قاره دریای سیاه به 40هزار کیلومتر مربع رسید. با اینهمه، از سال 1989 لغو یارانه کودهای شیمیایی در اتحاد جماهیر شوروی سابق، غلظت مواد شیمیایی در آب دریا را به میزان قابل توجهی کاهش داد و در نتیجه در سال 1995 ، منطقه مرده در شمال غربی دریای سیاه از بین رفت. نویسندگان این گزارش معتقدند روند گرم شدن هوای جهان می تواند با بالا بردن دما، دگرگون ساختن الگوی ریزش های جوی و تغییر میزان ورود آب شیرین و نیز مواد مغذی ناشی از کودهای شیمیایی به داخل اقیانوسها ، شمار مناطق مرده اقیانوسها را افزایش دهد. از این گذشته، تغییرات آب و هوایی بالقوه می توانند مناطقی را که دارای کمترین اکسیژن هستند( OMZ ) به آبهای ساحلی کم عمق تر منتقل کنند که این موضوع ، مانند نبود اکسیژن در پدیده "یوتروفیکیشن" می تواند باعث آسیب دیدن ماهیگیری شود. این پژوهشگران گفتند تصوراتی از این دست که تلاش شود ورودی مواد مغذی شیمیایی به اقیانوسها به دوران قبل از صنعتی شدن بازگردد، تصوری غیرواقعی است. اما هدف منطقی و صحیح آنست که ورودی مواد شیمیایی به آبها به سطحی که در اواسط قرن گذشته که هنوز پدیده یوتروفیکیشن باعث گسترش مناطق مرده در نقاط مختلف جهان نشده بود، بازگشت داده شود.


نظر شما :