آلاسکا مدلی برای گرم شدن انتهای پالئوسن فرض میشود

۰۶ اردیبهشت ۱۳۸۴ | ۱۶:۱۶ کد : ۲۸۲۵ رويدادهاى زمين و معدن
تعداد بازدید:۷۰
بین 58 و 52 میلیون سال پیش، در حدود مرز پالئوسن – ائوسن، آب و هوای زمین شاهد یک روند سرد شدن طولانی مدت در سنوزوئیک و یک گرم شدن قابل ملاحظه بوده است. چون مدت گرم شدن ...
بین 58 و 52 میلیون سال پیش، در حدود مرز پالئوسن – ائوسن، آب و هوای زمین شاهد یک روند سرد شدن طولانی مدت در سنوزوئیک و یک گرم شدن قابل ملاحظه بوده است. چون مدت گرم شدن طولانی بوده به نظر می­رسد عامل افزایش گازهای گلخانه­­ای بیش از عوامل نجومی یا اقیانوسی در تشکیل آن نقش داشته است. داده­های ایزوتروپ کربن در مرز P-E می­تواند به صورت آزاد شدن حجیم متان بیوژنی، شاید از هیدراتهای گازی بر روی کف دریا، تفسیر شود. البته چنین آزاد شدنی ناگهانی است و با یک آزادسازی پیوسته­تر گازهای گلخانه­ای سازگار است اما این سوال پیش می­آید که این گازها از کجا و چگونه می­آیند؟ برای افزایش چشمگیر دمای اقیانوس عمیق و عرضهای بالای جغرافیایی در طی 10 هزار سال مرز P-E آزادسازی فاجعه آمیز متان لازم است.
گرم شدن طولانی مدت می­تواند از افزایش ولکانیسم و گسترش کف اقیانوس حاصل شود اما حوادث کافی برای هیچ یک در این دوره وجود ندارد. امکان دیگر تولید گازها به عنوان نتیجه­ای از فعالیت تکتونیکی بوسیله واکنش رسوبات کربناته در دگرگونی که Co2 آزاد می­شود یا آرام پختن(Stewing) مواد آلی در توالی رسوبی ضخیم، می­باشد. نامزدهای مورد آخر گوه­های افزایشی ضخیم در حاشیه­های مخرب اقیانوس آرام می­باشند، یک نمونه بسیار مناسب خلیج آلاسکاست که در طی این دوره به سرعت رشد کرده است (H udson, T.I. & Magoon, I. B., 2002, Tectonic Controls on greenhouse gas fiux to the Paleogene atmosphere from the Gulf of Alaska accletionary Prism, Geology, V. 30, P. 547-550.). رسوبات حاشیه قاره­ای اقیانوسی، لیتوسفر اقیانوسی فرورونده را که دارای مواد آلی دفن شده می­باشد، خراش می­دهند. افزایش جریان گرمایی، شاید همراه با ماگمای صعودکننده، می­تواند سبب شود ذرات آلی به هیدروکربن تجزیه شوند. پس از فوق اشباع شدن از متان، CH4 به طور پیوسته به اتمسفر تراوش می­شود وقتی متان به سرعت به Co2 اکسید می­شود، اثر گرما کاهش می­یابد ولی به مدت بیشتری باقی می­ماند. هاندسون و ماگو چنین آزادشدنهای بزرگی را محاسبه کرده­اند، سپس در مورد مقدار رسوب اضافه شده در خلیج آلاسکا در مورد نقش آن به عنوان یک منبع اصلی برای گازهای ذکر شده بحث کرده­اند. این اولین پیشنهاد یک نقش برای گوه­های افزایشی در تغییر آب و هوا ممکن است انگیزه مطالعه چنین فرآیندهای در جاهای دیگر باشد، در کوشش برای برداشتن سنگینی بار بر روی نظریه BLAG است که شامل آزادسازی دگرگونی Co2 برای تأیید فرآیند حجیم شدگی لیتوسفری می­باشد.
برای اطلاعات بیشتر منبع زیر را ببینید:
Clift, P. & Bice., 2002, Baked Alaska, Science, V.419, P. 129-130.

کلید واژه ها: سایر موارد


نظر شما :