تا10 سال دیگر می‌توان به آغاز جهان نگاه کرد

۲۵ تیر ۱۳۸۴ | ۱۵:۱۶ کد : ۳۳۰۴ رويدادهاى زمين و معدن
تعداد بازدید:۲۳۶
دکتر «بهرام مبشر»، نماینده سازمان فضایی اروپا (ESA) در ناسا و از مجریان تهیه ژرف‌ترین تصویر نجومی جهان، با حضور در محل خبرگزاری دانشجویان ایران، ضمن بازدید از....

دکتر «بهرام مبشر»، نماینده سازمان فضایی اروپا (ESA) در ناسا و از مجریان تهیه ژرف‌ترین تصویر نجومی جهان، با حضور در محل خبرگزاری دانشجویان ایران، ضمن بازدید از بخشهای مختلف این خبرگزاری به سوالات خبرنگاران گروه علمی و پژوهشی ایسنا پاسخ داد.
دکتر مبشر در این دیدار در سخنانی با ابراز خرسندی از پیشرفت‌های علمی ایران طی سال‌های اخیر علاقه فزاینده دانشجویان و جوانان ایرانی به مباحث نجومی و سایر زمینه‌های علمی و رشد مقالات و تولیدات علمی محققان کشورمان را حاکی از آغاز فصلی جدید در توسعه علمی و پژوهشی کشور عنوان کرد.
به گزارش خبرنگار ایسنا، وی که در سال‌های اخیر علی‌رغم مسئولیت‌ها و مشغله‌ فراوان علمی بارها به ایران سفر کرده و هر بار نشست‌ها و سخنرانی‌هایی در مجامع علمی و دانشگاهی کشور داشته است، انگیزه خود را از حضور مستمر در محافل دانشجویی کشور، تشویق و تقویب روح خودباوری جوانان ایرانی در عرصه‌های علمی پژوهشی عنوان کرد و گفت: در سایه تلاش و موفقیت جوانان ایرانی امروز حتی در مراکز علمی بزرگ دنیا نظیر ناسا دیدگاه مثبتی نسبت به محققان ایرانی به وجود آمده است.
دکتر بهرام مبشر که در سال 1337 در تهران متولد شده، دیپلم ریاضی را از دبیرستان البرز و لیسانس فیزیک را از مدرسه عالی پارس دریافت کرده و سپس به انگلستان رفته و تحصیلات فوق ‌لیسانس و دکتری خود را در رشته کیهان‌شناسی مشاهداتی در دانشگاه «دورهام» انگلستان پشت سر گذاشته است.
وی پس از دریافت درجه فوق‌لیسانس مهندسی اپتوالکترونیک و دیپلم مهندسی میکروویو از دانشگاه لندن، مدت هشت سال در این دانشگاه (کالج سلطنتی) به تدریس و تحقیق اشتغال داشته و از چند سال قبل در انستیتو تلسکوپ فضایی هابل در ناسا فعالیت دارد.
دکتر مبشر در حال حاضر نماینده سازمان فضایی اروپا (ESA) در ناسا و از دانشمندان مسئول آشکارساز nikmouse تلسکوپ فضایی هابل است.
این دانشمند برجسته ایرانی نقش عمده‌ای در تهیه تصویر بی‌سابقه این تلسکوپ فضایی موسوم به «فراژرف» داشته که ژرفترین نگاه بشر به جهان و سرآغاز پیدایش آن است.
تصویر «فراژرف» برای نخستین بار امکان مطالعه نخستین کهکشانها را که ستارگان آنها تنها چند صد میلیون سال پس از انفجار بزرگ متولد شدند، برای دانشمندان فراهم کرد و فرضیه‌های‌ تکامل کیهان را با چالشی اساسی مواجه کرد، به طوری که دانشمندانی که این تصویر را مطالعه می‌کنند آن را سوال برانگیز و یک معمای واقعی توصیف کرده‌اند.
دکتر مبشر و تصویر فراژرف در یکی دو ماه اخیر بار دیگر در کانون توجه مجامع علمی جهان قرار گرفت؛ علت این امر تایید کشف دورترین کهکشان جهان توسط دکتر مبشر و همکارانش بود. کشف این کهکشان غول‌پیکر در اعماق فضا و در فاصله‌ای حدود 600 میلیون سال از آغاز جهان، نه تنها کیهان‌شناسان را به بازنگری نظریات تحول کهکشان‌ها واداشته بلکه نظریات مربوط به منشا عناصر سنگین موجود در کیهان و بسیاری از نظریه‌های دیگر را نیز به چالش کشیده است.
دکتر مبشر در گفت‌و‌گوی تفصیلی با خبرنگاران گروه علمی ایسنا علاوه بر ارائه توضیحاتی درباره کشف اخیر خود و همکارانش از آینده تلسکوپ هابل، تلسکوپ‌های جدید فضایی و نقش آنها در دورنمای مطالعات کیهان‌شناسی، ابعاد بی‌کران کیهان و تازه‌ترین نظریه‌ها درباره آغاز و انجام آن، برخی دیگر از طرح‌های تحقیقاتی هابل، نحوه همکاری محققان کشورهای مختلف با موسسه هابل، احتمال وجود حیات فرازمینی و بسیاری مباحث دیگر سخن گفته است.
ماموریت «هابل» تا سال 2011 تمدید شد
«آینده هابل» که در سالهای اخیر بارها محل بحث و اظهارنظر دانشمندان و کیهان‌شناسان بوده و تردیدهای ناسا درباره ادامه فعالیت این تلسکوپ عظیم فضایی اولین سوالی بود که در گفت‌و‌گوی ایسنا با نماینده ایرانی سازمان فضایی اروپا در موسسه تلسکوپ فضایی هابل مطرح شد.
دکتر مبشر با اشاره به این‌که تلسکوپ فضایی هابل که در سال 1369 (1990) به فضا پرتاب شده طبق برنامه‌ریزی باید پنج سال پیش بازنشسته می‌شد ولی به دلیل نقش بی‌بدیل این تلسکوپ در پیشبرد اکتشافات نجومی و جایگاهی علمی منحصر به فرد آن تصمیم به تمدید فعالیت‌ آن گرفته شد، اظهار داشت: تلسکوپ فضایی هابل نیاز به تعمیراتی داشته و برخی دستگاه‌های آن باید تعویض شوند و سیستم‌های جدیدی نیز باید بر روی آن نصب شود تا اطلاعات بیشتر و دقیقتری از آن قابل دریافت باشد.
وی با اشاره به تصمیم مقامات ناسا برای تمدید ماموریت هابل تا پنج سال دیگر اظهار داشت: یکی از مشکلات مهم موجود در ادامه کار تلسکوپ فضایی هابل که به بروز برخی مخالفت‌ها در ادامه فعالیت آن منجر شده هزینه‌های چند میلیارد دلاری تعمیر و نگهداری هابل است که از هزینه ساخت این تلسکوپ به مراتب بیشتر بوده و تامین مخارج آن برای ناسا دشوار است.
دکتر مبشر خاطر نشان کرد: تا پیش از سانحه انفجار شاتل کلمبیا قرار بود که تعمیرات و سرویس هابل به وسیله اعزام فضانورد با این فضاپیما انجام شود که پس از توقف پرواز شاتل‌ها طرحی‌هایی برای استفاده از سیستم‌های روباتیک برای تعمیرات هابل مطرح شد که با توجه به از سرگیری پرواز شاتل‌ها و پرتاب قریب‌الوقوع فضاپیمای «دیسکاوری» - که پرتاب آن از چهارشنبه گذشته به هفته آینده موکول شد - قرار است در صورت موفقیت آمیز بودن این ماموریت، عملیات تعمیر هابل از طریق اعزام این فضاپیما انجام شود.
تمهیدات ناسا برای جلوگیری از سقوط تلسکوپ هابل
نماینده سازمان فضایی اروپا در موسسه علوم تلسکوپ فضایی هابل تصریح کرد: با این که تعمیر هابل تا حد زیادی منوط به موفقیت ماموریت دیسکاوری است ولی حتی در صورت پایان دادن به فعالیت این تلسکوپ فضایی نیز انجام یک پرواز به آن ضروری است چون با توجه به قرار داشتن هابل در مداری در فاصله 300 مایلی زمین اگر این تلسکوپ در فضا باقی بماند احتمالا تا سی سال دیگر به طرف زمین سقوط می‌کند که ممکن است بر روی مناطق مسکونی بیفتد، بنابراین برای پیشگیری از این اتفاق قرار است در پایان ماموریت هابل موتوری به آن وصل شود تا بتوان به صورتی برنامه‌ریزی شده آن را از مدار خارج کرده و در اقیانوس آرام ساقط کرد.
تلسکوپ فضایی «جیمز وب» با قدرتی 10 برابر «هابل» تا شش سال دیگر به فضا پرتاب می‌شود
دکتر مبشر در ادامه با اذعان به این که در صورت عدم تعمیر هابل این تلسکوپ فضایی حداکثر تا حدود سه سال آینده قادر به ادامه فعالیت خواهد بود، خاطر نشان کرد: با توجه به اهمیت تداوم فعالیت‌های نجومی با استفاده از تلسکوپ فضایی، دانشمندان از سال‌ها پیش طرحی را برای جایگزینی نسل بعدی تلسکوپ فضایی در دست اجراء دارند که بر اساس آن تلسکوپ فضایی قدرتمند «جیمز وب» با بردی بسیار بیشتر از تلسکوپ هابل تا شش سال دیگر (سال 2011) در فضا مستقر خواهد شد.
تلسکوپ جیمز وب (JWST) در فاصله 5/1 میلیون کیلومتری زمین - دور تر از ماه - در دومین نقطه لاگرانژین (نقطه‌ای از فضا که به دلیل تلاقی جاذبه زمین، ماه و خورشید می‌توان تلسکوپ را به صورت ثابت در آن نقطه نگه‌ داشت) قرار می‌گیرد.
وی تصریح کرد: تجهیزات حساس این تلسکوپ به دلیل قرار داشتن در ماورای ماه از تاثیرات حرارت زمین کاملا مصون بوده و با توجه به قطر 6 متری آینه آن که سه برابر بیشتر از قطر آینه هابل است، 9 تا 10 برابر آن قدرت دارد.
قابلیت تفکیک این تلسکوپ نیز بسیار بالا است و می‌تواند کرات در حال تشکیل شدن را مشاهده کرده و دنبال سیارات دیگری همانند زمین بگردد و درون کهکشان‌های بسیار دور را ببیند.
دکتر مبشر در گفت‌و‌گو با ایسنا اضافه کرد: وقتی با استفاده از تلسکوپ به اعماق فضا نگاه می‌کنیم همانند آن است که در زمان به عقب بر می‌گردیم و کهکشان‌ها را آن طور که میلیاردها سال پیش بوده‌اند مشاهده می‌کنیم تلسکوپ فضایی «هابل» که قویترین تلسکوپ کنونی است تا میلیاردها سال دورتر از زمان فعلی یعنی تا حدود 700 میلیون سال پس از آغاز جهان - که عمر آن حدود 14 میلیارد سال تخمین زده می‌شود - را در معرض دید ما قرار دا ده است.
تلسکوپ «جیمز وب» عمق دید ما را تا 300 میلیون سال پس از «انفجار بزرگ» افزایش می‌دهد
وی خاطرنشان کرد: تلسکوپ فضایی «جیمز وب» که با همکاری ناسا، سازمان فضایی اروپا (اسا) و سازمان فضایی کانادا به بهره‌برداری خواهد رسید می‌تواند دید ما را تا مرزهای آغاز کیهان یعنی حدود 300 میلیون سال پس از انفجار بزرگ و آغاز جهان پیش ببرد و اطلاعات بسیار با ارزشی در خصوص نحوه شکل‌گیری کیهان در اختیار ما قرار دهد.
این کیهان شناس برجسته در ادامه درباره تصور «فراژرف» هابل که عمیق‌ترین تصویر از جهان بوده و با مشارکت مستقیم وی تهیه شده است، اظهار داشت: این تصویر که ژرف‌ترین نگاه بشر به جهان و سرآغاز آن بوده و در مدتی حدود یک سال تهیه شده است، امکان مطالعه دورترین کهکشان‌هایی را که در ابتدای جهان شکل گرفته‌اند،
فراهم کرده و اطلاعات جدیدی را درباره نحوه شکل‌گیری جهان در اختیار ما قرار داده که برخی نظریات پذیرفته شده کیهان شناسی را به چالش کشیده و می‌تواند پایه نظریات جدیدی پیرامون روند تکوین کیهان باشد.
کشف کهکشان غول‌پیکر در ابتدای جهان نظریات کهکشان‌شناسی را با چالش مواجه کرد
دکتر مبشر در گفت‌وگو با ایسنا خاطر نشان کرد: یکی از کشفیات جدید ما که با بررسی تصویر فراژرف و با کمک آشکارساز مادون قرمز تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ فضایی «اسپیتزر» صورت گرفته، شناسایی کهکشان غول پیکری است که براساس فاصله آن تخمین زده می‌شود که در حدود 600 تا 700 میلیون سال پس از انفجار بزرگ (Big Bang) شکل گرفته است.
بررسی این کهکشان اطلاعات بسیار با ارزشی را درباره شکل‌گیری کهکشان‌ها در ابتدای تشکیل جهان در اختیار ما قرار می‌دهد ولی نکته بسیار عجیبی که درباره این کهکشان وجود دارد جرم فوق‌العاده زیاد آن است که تقریبا برابر کهکشان راه شیری است.
استاد کیهان شناسی دانشگاه بالتیمور تصریح کرد: شکل‌گیری کهکشانی با چنین جرمی در ابتدای تشکیل جهان با بسیاری از نظریه‌های موجود در تضاد است. البته تایید قطعی این کشف مستلزم استفاده از تلسکوپ «جیمز وب» است که تا شش سال دیگر در مدار قرار می‌گیرد.
دکتر مبشر در ادامه در پاسخ به سوالی درباره نحوه اندازه‌گیری عمر کهکشان‌ها و جهان - که حدود 14 میلیارد سال تخمین زده شده است - اظهار داشت: عمر کهکشان‌ها بر اساس نوری که در طول موج‌های مختلف از آنها به ما می‌رسد تعیین می‌شود. جهان در حال انبساط است و سرعت این انبساط به اندازه سرعتی است که کهکشان‌ها از هم دور می‌شوند که این میزان متناسب با فاصله این کهکشان‌ها با ماست. بر این اساس می‌توان فاصله کهکشان‌ها و در نتیجه زمان شکل‌گیری آنها و عمر جهان را که مطمئنا از عمر تمامی کهکشان‌ها بیشتر است محاسبه کرد.
آینده جهان: تداوم انبساط یا برخورد کهکشان‌ها؟
این دانشمند ایرانی در بخشی دیگر از گفت‌وگوی خود با خبرنگاران ایسنا، درباره آینده قابل تصور برای جهان با توجه به روند انبساط آن طی میلیاردها سال گذشته اظهار داشت: هنوز پاسخ این سوال که « آیا انبساط جهان تا ابد ادامه می‌یابد یا نه» مشخص نیست.
تداوم انبساط جهان بستگی به میزان ماده موجود در جهان دارد که می‌تواند به دلیل جاذبه از انبساط جهان جلوگیری‌ ‌کند. بر این اساس حدی بحرانی وجود دارد که اگر چگالی جهان از این میزان کمتر باشد، انبساط جهان تا ابد ادامه می‌یابد و اگر از این حد بیشتر باشد کهکشان‌ها با یکدیگر برخورد کرده و پدیده‌ای مشابه بیگ بنگ - که به تشکیل جهان منجر شد - به وقوع می‌پیوندد.
90درصد جرم جهان «ماده تاریک» است
دکتر مبشر در عین حال تصریح کرد: مساله‌ای که در این جا وجود دارد این است که 90 درصد جرم جهان را ماده تاریک تشکیل می‌دهد که قابل مشاهده نبوده و تنها بر اساس دینامیک و جاذبه آن به وجود آن پی برده‌ایم؛
لذا محاسبه جرم واقعی کیهان و پیش‌بینی سرانجام آن با چالشی اساسی مواجه است.
سیاه چالگی، سرنوشت محتوم خورشید
نماینده سازمان فضایی اروپا در ناسا درباره ماهیت ماده تاریک موجود در جهان گفت: ماده تاریک نظیر سیاه‌چاله‌های بر جای مانده از ستارگان جرم بسیار چگالی است که به دلیل این که نوری از آن به ما نمی‌رسد قابل مشاهده نیست.
تمامی ستارگان در پایان عمرشان که به میزان سوخت داخل آنها بستگی دارد به سیاه چاله‌ تبدیل می‌شوند.
خورشید ما نیز پس از تبدیل تمام هیدروژن آن به هلیوم در میلیون‌ها سال آینده چنین سرنوشتی می‌یابد یعنی در پایان انفجاراتی در سطح آن رخ می‌دهد و به جرمی بسیار چگال تبدیل می‌شود که به دلیل جاذبه فوق‌العاده، سیارات و تمامی اجرام پیرامونش را به سمت خود می‌کشد. در حال حاضر میلیاردها سیاه چاله‌ بر جای مانده از ستارگان در جهان وجود دارد.
این کیهان شناس برجسته در عین حال به تبیین دیدگاه جالب خود درباره آینده کیهان، براساس بررسی ابرنواخترها و «انرژی تاریک» پرداخت که طی کشفیات اخیر و همکارانش به شواهد جدیدی در باره وجود و نقش تعیین کننده این پدیده در تحولات کیهان پی برده‌اند.
«انرژی تاریک» آینده جهان را رقم می‌زد
به گفته وی با توجه به مشاهدات و تحقیقات صورت گرفته درباره ابرنواخترها مشخص شده که حرکت کهکشان‌ها توسط انرژی‌ای موسوم به انرژی تاریک کنترل می‌شود بدین صورت که جهان از زمان انفجار بزرگ (بیگ بنگ) دچار انبساط شده که به دلیل نیروهای جاذبه دائما از سرعت آن کاسته شده، تا حدود 100 میلیون سال پیش که به دلیل اثر انرژی تاریک و مولفه‌ای موسوم به «ثابت کیهانی» جاذبه‌ای منفی ایجاد شده و مجددا بر سرعت انبساط جهان افزوده شده که به نظر می‌رسد این روند تا ابد ادامه داشته باشد.
تا10 سال دیگر می‌توان به آغاز جهان نگاه کرد
دانشمند ایرانی موسسه تلسکوپ فضایی هابل در ادامه در پاسخ به سوال خبرنگار ایسنا درباره احتمال مشاهده مرزهای آغازین کیهان و انفجار بزرگ با پیشرفت تلسکوپ‌های فضایی اظهار داشت: این امر کاملا قابل تحقق است و فکر کنم حدودا طی 10 سال آینده برد تلسکوپ‌های ما به حدی برسد که بتوانیم تصویری از دورترین اعماق جهان را که شرایطی همانند ابتدای جهان لحظه انفجار بزرگ در 14 میلیارد سال قبل تهیه کنیم و طبیعی است که به دلیل نبود زمان و مکان امکان مشاهده پیش از تشکیل جهان برای ما وجود ندارد.
وی خاطر نشان کرد: با توجه به این که جهان در بدو ایجاد بسیار چگال و کدر بوده و تمامی نور تشکیل شده را جذب می‌کرده، رصد کهکشان‌های دوردست و مرزهای آغازین جهان در طول موج‌های مرئی امکان پذیر نیست و باید از ابزارهای آشکارساز طول موج‌های بلندتر (مادون قرمز) که جذب پرتو در آنها کمتر است استفاده کرد؛ همچنان که در تهیه تصویر فراژرف هم علاوه بر آشکار ساز مرئی هابل از آشکار ساز مادون قرمز آن (آشکار ساز نیک ماوس) استفاده شده و در واقع کهکشان‌های بسیار دور توسط این آشکارساز ثبت شده است.
«فراژرف» نمایی از سراسر جهان پیرامونی
دکتر مبشر در پاسخ به این سوال که با توجه به فضای محدود تصویر فراژرف تا چه حد می‌توان آن را نمایی از تمام جهان پیرامون ما دانست، گفت: تصویر فراژرف سطح محدودی به اندازه یک سکه کوچک به قطر پنج سانتیمتر از فضا را نشان می‌دهد ولی با توجه به این که جهان در مقیاس زیاد تقریبا متقارن است می‌توان تصویر تهیه شده را نمایی از تمام جهان دانست.
تصویر «فراژرف» دیگری در حال مشاهده است
وی افزود: ما از حدود یک ماه پیش مشاهدات مربوط به یک تصویر فراژرف دیگر را آغاز کرده‌ایم که عمق آن همانند تصویر فراژرف است ولی فضای بیشتری را می‌پوشاند به طوری که تعداد کهکشان‌هایی که در آن دیده می‌شود دو برابر تصویر فراژرف است.
دکتر مبشر با اشاره به این که تصویر فراژرف دوم در نمایی نزدیک به تصویر فراژرف موجود در حال تهیه بوده و پیش‌بینی می‌شود که تا تابستان سال آینده به پایان برسد، هدف از تهیه این تصویر را دستیابی به نمایی گسترده‌تر از کهکشان‌های اولیه و بررسی دقیق‌تر تحولات کیهان در آغاز جهان عنوان کرد و اظهار داشت: در حال حاضر امکان تهیه تصویری با عمق بیشتر هم وجود دارد ولی با توجه به این که انجام مشاهدات آن زمان زیادی را از تلسکوپ فضایی هابل می‌گیرد دانشمندان ترجیح می‌دهند که تهیه چنین تصاویر فوق‌العاده عمیقی را به بهره‌برداری تلسکوپ «جیمز وب» موکول کنند.
این کیهان شناس برجسته ایرانی که به عنوان یکی از دانشمندان مسئول آشکارساز «نیک ماوس» (مادون قرمز) تلسکوپ فضایی هابل نقش کلیدی در تهیه و مطالعه تصویر فراژرف موجود و تصویر فراژرف دوم دارد، خاطرنشان کرد: تلسکوپ فضایی هابل دارای سه آشکارساز است که یکی از آنها موسوم به ACS در طیف مرئی، یکی در طیف مادون قرمز (نیک ماوس) و دیگری در ناحیه ماورای بنفش عمل می‌کنند. در تهیه تصویر فراژرف دوم که تا تابستان سال آینده ادامه دارد نیز از آشکارساز‌های نیک ماوس و ACS استفاده می‌شود.
«کاسموس» تلاشی دیگر برای شناخت نحوه تکامل کهکشان‌ها
دانشمند ایرانی سازمان فضایی اروپا (اسا) در ادامه گفت و گو با خبرنگاران ایسنا درباره سایر پروژه‌های خود در موسسه هابل گفت: یکی دیگر از طرح‌های هابل که مسئولیت اصلی آن را بر عهده دارم پروژه‌ای موسوم به «کاسموس» است که طی آن تلاش می‌کنیم که در سطحی نسبتا بزرگ (2 درجه در 2 درجه) ساختار جهان، نحوه تشکیل خوشه‌های کهکشانی و .... را مشاهده و بررسی کنیم که با توجه به قابلیت تفکیک بالای هابل و گستره دید وسیع آن امیدواریم که به نتایج قابل توجهی درباره نحوه تشکیل جهان دست پیدا کنیم . در این بررسی جهان در عمق‌های مختلف (دوره‌های زمانی مختلف) بررسی می‌شود.
هابل در جست‌و‌جوی سیاهچاله‌ها
وی افزود: یکی دیگر از طرح‌های من بررسی سطح زیادی از جهان با طول موج‌های مختلف است که هدف آن بررسی کهکشان‌ها و یافتن سیاه چاله‌ها است که با توجه به متصاعد شدن اشعه ایکس از آنها به وسیله آشکارساز اشعه ایکس قابل انجام است.
یکی دیگر از طرح‌هایی که در آن مشارکت دارم طرح تلسکوپ «اسپیتزر» است که در تابستان سال گذشته به فضا پرتاب شد و تصاویری را در طول موج‌های بیش از مادون قرمز تهیه کرده و اطلاعاتی را درباره گردوغبارها و گازهای موجود در کهکشان‌ها و تغییرات ستارهگان در طول زمان در اختیار ما قرار می‌دهد که می‌تواند به عنوان مکمل داده‌های هابل در محاسبه جرم کهکشان‌ها به کار رود.
هابل آماده دریافت طرح‌های پژوهشی از سراسر جهان
دکتر مبشر در بخش دیگری از گفت‌وگو با ایسنا درباره امکان استفاده دانشمندان و محققان خارج موسسه هابل از امکانات اطلاعات این تلسکوپ و نحوه ارائه طرح‌های مورد نظر آنها به این موسسه گفت: هر پژوهشگری که طرحی در این زمینه داشته باشد می‌تواند بدون هیچ محدودیتی آن را به کمیته علمی هابل ارائه کند.
این طرح‌ها سالی یک بار توسط گروهی از دانشمندان بررسی می‌شود و آنهایی که از نظر علمی ممتاز و جدید باشند برای اجراء پذیرفته می‌شوند.
وی با اشاره به این که تقریبا از هر هفت طرح ارائه شده به موسسه تلسکوپ فضایی هابل یک طرح که از نظر عمل قویتر است پذیرفته می‌شود، خاطر نشان کرد: بعد از قبول پروژه تحقیقاتی، مختصات مکان اجرامی که باید مشاهده شوند از طریق رایانه‌های موسسه به تلسکوپ فرستاده شده و جهت تلسکوپ از روی زمین به سمت مورد نظر تنظیم می‌شود.
پس از انجام مشاهدات اطلاعات و تصاویر تهیه شده در رایانه تلسکوپ ثبت شده و حدود 50 دقیقه تا یک ساعت پس از ثبت توسط آنتن تلسکوپ به پایگاه زمینی رله می‌شود و در اختیار محققان قرار می‌گیرد.
حیات فرازمینی در جهانی با میلیاردها میلیارد ستاره کاملا محتمل است
دکتر مبشر در ادامه در پاسخ به خبرنگار گروه «علمی» خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، که نظر وی را درباره احتمال وجود حیات فرا زمینی در گستره کیهان جویا شده بود، اظهار داشت: طبق محاسبات صورت گرفته در جهان حدود 100 هزار میلیون کهکشان‌ وجود دارد که کهکشان‌ راه شیری که خورشید ما با منظومه پیرامون آن تنها یکی از صد هزار میلیون ستاره آن است، در مقایسه با سایر کهکشان‌ها ابعادی متوسط دارد؛ با این حال سی سال طول می‌کشد تا نور با سرعت فوق العاده خود از یک سوی کهکشان‌ راه شیری به سمت دیگری برسد.
با توجه به این ابعاد و ارقام خیره کننده از جهان که حتی تصور آن امکان پذیر نیست وجود سیاراتی که همانند زمین میزبان گونه‌ای از حیات باشند بسیار متحمل است.
ما در نقطه‌ای تاریخی برای پاسخ به سوالات هزاران ساله انسان درباره جهان قرار داریم
این کیهان شناس برجسته ایرانی همچنین در پاسخ به این سوال که انجام این قبیل مطالعات پرهزینه بنیادی و پی بردن به نحوه ایجاد جهان صرف‌نظر از گسترش مرزهای دانش چه دستاوردهایی برای بشر امروز خواهد داشت، اظهار داشت: سوالاتی نظیر نحوه شکل‌گیری جهان و آینده آن چندین هزار سال برای فلاسفه و دانشمندان مطرح بوده و هیچ کدام به نتیجه نرسیده‌اند. امروز ما این سعادت را داریم که درست در مرحله‌ای از تاریخ بشر هستیم که می‌توانیم با روش‌های علمی به این قبیل سوالات عمیق و اساسی اندیشمندان گذشته پاسخ دهیم. هر کس در زندگی فلسفه‌ای دارد ولی واقعیت جهان امری ثابت است که ما برای رسیدن به آن تلاش می‌کنیم.
دکتر مبشر در پایان خاطرنشان کرد: اگرچه دست یافتن به پاسخ این قبیل سوالات شاید نقشی در معاش و زندگی روزمره مردم ندارد ولی توجه به آنها و دریافتن عظمت واقعی جهان می‌تواند دیدگاه ما را نسبت به زندگی و جهان پیرامونمان کاملا دگرگون کند. صرف نظر از ارزش علمی و فلسفی، این قبیل مطالعات هدفی برای پیشرفت تکنولوژی ایجاد می‌کند. توسعه تجهیزات و فناوریهایی نظیر آشکارسازها و ارسال فضاپیما و تلسکوپ بدون چنین اهدافی امکان پذیر نیست و از این قبیل پیشرفتهای تکنولوژیک می‌توان در موارد دیگر هم استفاده کرد.
تنظیم خبر: علی شمس - سعیده جلوسی
خبرگزاری دانشجویان ایران - تهران

کلید واژه ها: سایر موارد


نظر شما :