مطالعات ژئوتکنیک زمینلغزشرجائى دشت رودبار شهرستان قزوین

نوع گزارش سایر
گروه سایر
استان قزوین
نویسنده مسعود عبدلى - وحید صائب‌فر
تاریخ انتشار ۲۳ مرداد ۱۳۷۸

خلاصه توضیحات

این گزارش به شرح و توصیف ویژگى‌هاى گوناگون ژئوتکنیکى مصالح درگیر زمینلغزش رجائى دشت رودبار شهرستان قزوین مى‌پردازد. در فصل اول آن خصوصیات جغرافیایى و زمین‌شناسى محل لغزش مورد بحث قرار گرفته و در فصل دوم آن وضعیت ژئوتکنیکى مواد موجود در محدوده لغزش یافته مورد بحث و بررسى قرار مى‌گیرد.

توضیحات

   پیشگفتار این گزارش به شرح و توصیف ویژگى‌هاى گوناگون ژئوتکنیکى مصالح درگیر زمین لغزش رجائى دشت رودبار شهرستان قزوین مى‌پردازد. در فصل اول آن خصوصیات جغرافیایى و زمین‌شناسى محل لغزش مورد بحث قرار گرفته و در فصل دوم آن وضعیت ژئوتکنیکى مواد موجود در محدوده لغزش یافته مورد بحث و بررسى قرار مى‌گیرد. اصولاً رجائى دشت در آبرفت‌هاى حاشیه رودخانه شاهرود قرار گرفته و از تجمع آبرفت‌هاى مذکور دشت نسبتاً وسیعى به وجود آمده که علاوه بر رجائى‌دشت، تعدادى روستا نیز در این دشت قرار گرفته‌اند و به دلیل مجاورت این دشت با رودخانه دائمى شاهرود، عمده فعالیت‌هاى کشاورزى منطقه در این بخش‌ها انجام مى‌پذیرد. لغزش‌هاى رجائى دشت تقریباً واقع در انتهاى جاده آسفالته قزوین رجائى دشت بوده و آن‌ها شامل 2 لغزش مى‌باشند از آن‌ها تحت عنوان لغزش‌هاى کوچک و بزرگ نامبرده شده است. لغزش بزرگ رجائى دشت که دربرگیرنده پهنه وسیعى مى‌باشد، در مجاورت ساحل جنوب غربى رودخانه شاهرود قرار گرفته و جهت لغزش در آن به صورتى است که مصالح لغزش یافته رو به طرف رودخانه حرکت مى‌کنند. این لغزش به نظر مى‌رسد که قدیمى بوده و چندین مرحله مختلف حرکت را پشت سر گذاشته است و همچنین به نظر مى‌رسد که لغزش مذکور در حال حاضر نیز فعال و از نوع پسرونده بوده و در آینده امکان حرکت بخش‌هاى مربوط به تاج لغزش مذکور در حال حاضر نیز فعال و از نوع پسرونده بوده و در آینده امکان حرکت بخش‌هاى مربوط به تاج لغزش وجود دارد. لغزش کوچک رجائى دشت که در این گزارش به ذکر ویژگى‌هاى گوناگون ژئوتکنیکى آن پرداخته مى‌شود، داراى خصوصیات مشابه با لغزش بزرگ بوده و تنها تفاوت آن‌ها یکى در کم بودن مساحت گستره لغزش یافته و دیگرى در جهت حرکت لغزش که در این مورد جهت لغزش رو به طرف خط‌القعر کوچک پائین لغزش و در جهت تقریباً‌ جنوب شرقى است. لازم به ذکر است که هر دو لغزش بزرگ و کوچک رجائى دشت از انواع لغزش‌هاى با گسیختگى دایره‌اى (Circular Failure) مطابق عکس 1-1 مى‌باشد.   عکس شماره 1-1: نمائى از موقعیت لغزش مورد بررسى رجائى دشت که موقعیت تاج آن با پیکان‌ها مشخص شده است. در مورد علت تعریف پروژه چگونگى تثبیت لغزش کوچک رجائى دشت باید توضیح داد که اصولاً از محل حد فاصل بین تاج‌هاى هر دو لغزش کوچک و بزرگ رجائى دشت، که حداقل حدود 20 متر با یکدیگر فاصله دارند خط لوله‌اى عبور مى‌کند و توسط این خط لوله آب رودخانه شاهرود به ارتفاعات بالادست رودخانه براى مصارف کشاورزى پمپاژ مى‌شود. به نظر مى‌رسد که به تدریج تاج‌هاى این دو لغزش در حال پسروى و نزدیک شدن به یکدیگر مى‌باشند، ولى به هر حال خط لوله واقع در بین این دو لغزش در حال حاضر شروع به حرکت در جهت لغزش کوچک رجائى دشت نموده و آثار تخریب سکوهایى که لوله بر روى آن‌ها قرار گرفته و نیز کشش ایجاد شده در تسمه‌هاى فلزى مهار و متصل کننده لوله و سکوها مطابق عکس 1-2 قابل مشاهده است. بنابراین در صورت عدم جلوگیرى از حرکت لغزش کوچک رجائى دشت، در نهایت خط لوله مذکور دچار شکستگى شده و عملیات آبرسانى به ارتفاعات دچار اخلال و صدمات جبران‌ناپذیرى به کشاورزى منطقه وارد خواهد شد.     عکس شماره 1-2: نمائى از سکوى شکسته شده واقع در زیر خط لوله در اثر حرکت زمین. پیکان به تسمه کشیده شده و تغییر شکل داده اشاره مى‌کند.   موقعیت جغرافیایى از نظر جغرافیایى رجائى دشت در راستاى شمال شرقى شهرستان قزوین و در فاصله حدود 50 کیلومترى این شهرستان مطابق با نقشه شماره 1-3 قرار گرفته است. ارتباط رجائى دشت با قزوین از جاده آسفالته درجه 2 تأمین مى‌شود و این جاده پس از عبور از بخش‌هاى شمالى دشت قزوین به رشته ارتفاعات البرز رسیده و پس از عبور از ستیغ این ارتفاعات به تدریج رو به طرف دره شاهرود سرازیر شده و در نهایت به رجائى دشت واقع در حاشیه رودخانه شاهرود و سپس به شهرستان معلم کلایه و نیز محدوده‌هاى لغزش یافته مى‌رسد. به دلیل کوهستانى بودن این مسیر، جاده مذکور داراى شیب نسبتاً زیاد و پیچ و خم‌ها و گردنه‌هاى فراوانى است که همین مسئله عبور از آن را در طى سال و به خصوص در فصل سرما دشوار مى‌سازد.      نقشه شماره 1-3: موقعیت جغرافیایى محل لغزش رجائى دشت رودبار شهرستان قزوین (مقیاس 1:1000000)   از نظر آب و هوایى محدوده رجائى دشت به واقع شده در ارتفاعات نسبت کم ارتفاع، داراى آب و هواى تقریباً معتدل و مرطوب است و به همین دلیل کشت برنج که لازم داشتن چنین شرایط آب و هوایى مى‌باشد،‌در آن علاوه بر سایر فعالیت‌هاى کشاورزى و به خصوص باغدارى داراى رونق زیادى است. در اثر بارندگى‌هایى که در این ناحیه در طى سال به وقوع مى‌پیوندد، آب‌هاى جارى نسبتاً زیادى در منطقه وجود دارند که از میان آن‌ها رودخانه شاهرود از اهمیت اساسى برخوردار است. این رودخانه که از ارتفاعات شرق طالقان سرچشمه گرفته، پس از عبور از نواحى طالقان و الموت در نهایت در کنار شهرستان‌هاى منجیل و رودبار به رودخانه قزل اوزن متصل شده و تشکیل سفیدرود را مى‌دهد. در اثر حرکت آب این رودخانه مى‌باشد که به نظر مى‌رسد لغزش بزرگ رجائى دشت در اثر شستشوى پاى دامنه‌ها تشکیل شده است. لازم به ذکر است که لغزش کوچک رجائى دشت در طول جغرافیایى 20  16  50 و عرض جغرافیایى 32  27 36  قرار گرفته است. زون‌بندى زمین‌شناسى همانطور که اشاره شد، ناحیه مورد بررسى در میان رشته کوه‌هاى البرز قرار گرفته است. به طور کلى رشته کوه‌هاى البرز که در تقسیم‌بندى زمین شناسى ایران از آن تحت عنوان زون البرز نامبرده مى‌شود، شامل 3 زون فرعى البرز شرقى، البرز مرکزى و البرز شرقى، البرز مرکزى و البرز غربى است، و این تقسیم‌بندى بر اساس خصوصیات سنگ‌شناسى و ساختارى واحدهاى رخنمون‌دار در این زون انجام گرفته است. ناحیه لغزش در منتهى الیه غربى زون البرز مرکزى قرار گرفته و از این رو ویژگى‌هاى زمین‌شناسى آن تابعى از این زون مى‌باشد. زون البرز مرکزى از سمنان تا قزوین گسترش داشته و از مهمترین ویژگى‌هاى آن مى‌توان به گسترش انواع سنگ‌هاى آذرین و آذر آوارى اشاره کرد که این سنگ‌ها تحت تأثیرى فازهاى کوهزائى آلپى تشکیل شده‌اند و از این رو فعالیت‌هاى آتشفشانى با سن ائوسن در این زون از گسترش زیادى برخوردار است. روند ساختارهاى اصلى از جمله گسل‌هاى عمده و مهم تأثیرگذار بر نحوه شکل‌گیرى و تشکیل واحدها و همچنین روند چین‌خوردگى‌هاى اصلى و مهم در این زون کم و بیش شرقى ـ غربى بوده و همین ویژگى‌هاى ساختارى تأثیر زیادى بر نحوه رخنمون واحدها و خصوصیات ریختارى ناحیه داشته است.    شرح واحدهاى رخنمون‌دار به طور کلى ناحیه موردبررسى عمدتاً توسط انواع سنگ‌هاى آذرین و آذرآوارى پالئوژن و نئوژن بپوشیده شده و مى‌توان بخش اعظم این سنگ‌ها را معادل با سازند کرج به سن ائوسن در نظر گرفت. توالى پالئوژن ناحیه (سازند کرج) از 2 بخش اصلى تشکیل شده است. بخش پائینى شامل 300 متر سنگ‌هاى توفى و رسوبات توفى به همراه آهک نومولیت‌دار است و بخش بالایى دربرگیرنده حدود 2500 متر جریان‌هاى گدازه‌اى بازیک به سن ائوسن بالایى و احتمالاً اولیگوسن مى‌باشد. توف‌هاى اسیدى بخش پایینى به رنگ سبز کمرنگ دربرگیرنده بین لایه‌هایى از سنگ‌هاى داسیتى مى‌باشند. کنگلومراهاى آذرین، ولکانیک برش و همچنین آگلومرا در بعضى از نقاط این بخش وجود دارد که نشان دهنده نزدیک بودن محل تشکیل آنها به حاشیه حوضه است. به تدریج این بخش‌هاى توفى تبدیل به گدازه‌هاى بخش بالایى خود مى‌شوند. این گدازه‌ها بیشتر شامل بازالت‌هاى تیره، بازانیت و آندزیت بوده و فنوکرسیت‌هاى لابرادوریت، اولیوین و اوژیت در آن‌ها نمایان هستند. نحوه تشکیل تمام سنگ‌ها را مى‌توان به تأثیرات ناشى از فازهاى کششى بوجود آمده در طى فازهاى کوهزائى آلپى نسبت داد که در آ»‌ها در اثر وجود گسل‌هاى عمیق مواد آذرین موجود در زیر پوسته زمین به سطح آن راه پیدا کرده‌اند. در سر راه قزوین به رجائى دشت آثار پراکنده‌اى از بعضى واحدهاى رسوبى مزوزوئیک نمایان است که این سنگ‌ها عمدتاً شامل سنگاهک ضخیم لایه تا توده‌اى و رسوبات آوارى شیلى ـ سیلت استونى و بعضاً ماسه سنگى سازند شمشک مى‌باشند. مهمترین واحد رخنمون‌دار در ناحیه نهشته‌هایى آورى نئوژن هستند که پدیده لغزش در آنها روى داده است. ضخامت این نهشته‌ها در این ناحیه در حدود 2000 متر است. این نهشته‌ها که از آن‌ها تحت عنوان رسوبات قرمز نئوژن نیز نامبرده مى‌شود شامل کنگلومرا، برش و نهشته‌هاى آوارى ریزدانه عمدتاً سیلتى و گاهى ماسه سنگى مى‌باشد. بخش‌هاى درشت دانه این توالى را مى‌توان به وجود مخروط‌هاى افکنه و بخش‌هاى ریزدانه را نیز مى‌توان به وجود دریاچه‌ها و پلایاهاى تشکیل شده در ناحیه و در زمان نئوژن نسبت داد. لایه‌هایى از جنس گچ و عمدتاً شامل ژیپس و انیدریت در لابلاى این نهشته‌ها وجود دارند که به دلیل وجود لایه‌بندى واضح و گسترش نسبتاً یکنواخت مى‌توان آن‌ها را داراى منشأ رسوبى و تشکیل شده در پلایاها و کولاب‌ها دانست. لغزش رجائى دشت در همین بخش‌هاى ریزدانه سیلت استونى و گچى بوجود آمده است. در ناحیه اطراف محدوده لغزش تنها نهشته‌هاى کواترنر قابل توجه، همان آبرفت‌هاى موجود در بستر رودخانه شاهرود مى‌باشند. این آبرفت‌ها که تشکیل آن‌ها عمدتاً ناشى از فعالیت رودخانه شاهرود بوده، عمدتاً شامل قطعات کاملاً گرد شده سنگ‌هاى آذرین و بعضاً رسوبى مى‌باشند که داراى اندازه‌هاى کاملاً متغیر بوده و این قطعات تقریباً بدون هیچگونه آژند و سیمانى در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. آثار تراس‌هاى آبرفتى بلند و قدیمى را مى‌توان در شمال رجائى دشت و ادامه جاده رجائى دشت ـ معلم کلایه به صورت تپه‌هاى نسبتاً مرتفع و گسترده مشاهده کرد که سطح فوقانى آنها تقریباً مسطح و افقى مى‌باشند. زمین‌شناسى ساختمانى و تکتونیک به طور کلى روند ساختمان‌هاى زمین‌شناسى ناحیه به تبعیت از زون البرز مرکزى شرقى ـ غربى مى‌باشد و از این رو نحوه رخنمون واحدهاى ناحیه نیز تابعى از این روند ساختمانى محسوب مى‌شود. گسل‌هاى عمده ناحیه که عملاً در نحوه رخنمون و تشکیل واحدهاى گوناگون نقش اساسى داشته‌اند و کنترل‌کننده وضعیت ریختارى ناحیه بوده و هستند، داراى روند شرقى ـ غربى بوده و عملکرد عادى یا تراستى و امتداد لغز آنها در بسیارى از نقاط قابل مشاهده است و حتى نظریه رایجى وجود دارد که وجود گسلى احتمالى با روند شرقى ـ غربى و عملکرد تراستى را در حد فاصل بین رشته کوه‌هاى البرز و دشت قزوین در شمال شهرستان قزوین مطرح مى‌کند. به طور کلى عملکرد این گسل‌ها موجب جدایش سنگ‌هاى گوناگون و قرارگیرى واحدهاى با منشاءهاى متفاوت در کنار هم، تشکیل ستیغ‌هاى و دره ها، نفوذ و خروج گدازه‌ها و غیره شده است و با توجه به سن واحدهاى رخنمون‌دار در کنار این گسل‌ها مى‌توان فعالیت آن‌ها از زمان پالئوژن به بعد را محرز دانست. در اثر نیروهاى زمین ساختى علاوه بر گسلش، چین‌خوردگى‌هایى نیز در ناحیه به وقوع پیوسته که مى‌توان آن‌ها را به 2 گروه چین‌هاى کوچک مقیاس و بزرگ مقیاس تقسیم‌بندى کرد. چین‌هاى کوچک مقیاس بیشتر در سنگ‌هاى داراى لایه‌بندى واضح نظیر نهشته‌هاى نئوژن و بعضى از سنگ‌هاى آذر آوارى نمایان است و معمولاً دامنه این چین‌ها حداکثر تا چند صد متر گسترش دارند. چین‌هاى بزرگ مقیاس از گستردگى بسیار وسیع ترى برخوردار بوده و بهترین نمونه از آن را مى‌توان ناودیسى دانست که در بین ارتفاعات البرز مرکزى تشکیل شده و رودخانه شاهرود از محل سرچشمه خود واقع در بخش شرقى طالقان تا محل تلاقى آن با رودخانه قزل اوزن در منجیل به موازات این ناودیس تشکیل شده است. با توجه به شواهدى که در مورد این ناودیس وجود دارد مى‌توان این گونه نتیجه‌گیرى کرد که اصولاً در اثر فازهاى فشارى ناشى از کوهزائى در طى نئوژن (فازهاى کوهزائى آلپى جوان) در حد فاصل بین ارتفاعات البرز ناودیسى تشکیل شده که داراى روند شرقى ـ غربى بوده و در خط‌القعر این ناودیس حوضه‌هایى طویل با روند شرقى ـ غربى ولى عرض نسبتاً محدود به وجود آمده که نهشته‌هاى آوارى نئوژن در این حوضه‌ها رسوب‌گذارى کرده‌اند و سپس در اثر تداوم عملکرد نیروهاى زمین ساختى، این ناودیس دچار چین‌خوردگى بیشترى شده و نسبت به سطح مبناى دریاها به تدریج بالا آمده و از این رو با پسروى دریا در اواخر نئوژن و سپس طى فازهاى کوهزائى احتمالاً کواترنر، نهشته‌هاى نئوژن به تدریج دچار چین‌خوردگى شده‌اند. شدت دگرشکلى ایجاد شده در این هنگام به حدى بوده که حتى در مواردى تمام سنگ‌هاى ناحیه و حتى نهشته‌هاى نئوژن دچار چین‌خوردگى شدید و برگشتگى لایه‌هاى شده‌اند و یکى از بهترین شواهد براى این شدت دگرشکلى، وجود لایه‌هاى برگشته در چینى مى‌باشد که در حدود 2 کیلومترى غرب محل لغزش رجائى دشت قرار گرفته است.   ژئومورفولوژى کلى منطقه حالت کلى منطقه کوهستانى و دشت مى‌باشد که در منطقه کوهستانى مى‌توان دو نوع دامنه منظم و نامنظم که هر دو پوشیده از خاک است را مشاهده نمود. دامنه‌هاى داراى رخنمون سنگى به خصوص در اطراف دامه لغزش چندان فراوان نیستند و یا این که به ندرت در اطراف مشاهده مى‌گردند. دشت موجود در منطقه در اطراف رودخانه شاهرود ایجاد شده و بر روى آن زمین‌هاى کشاورزى و باغات به چشم مى‌خورد و حالت یک دشت آبرفتى و پادگانه آبرفتى جدید را در کنار رودخانه تشکیل داده است. در قسمت‌هایى از واحد کوهستان، دشت‌هاى میان‌کوهى دیده مى‌شود. در دامنه‌هاى روبروى منطقه موردنظر واحدهاى تپه‌اى با دامنه نامنظم که حالت بدلند به خود گرفته، دیده مى‌شود.     عکس شماره 1-3: نمائى از موقعیت ژئومورفولوژیکى منطقه‌ اطراف لغزش واحد کوهستانى این واحد خود از دو تیپ واحد کوهستانى با دامنه منظم و واحد کوهستانى با دامنه نامنظم تشکیل شده است.   الف) واحد کوهستانى با دامنه منظم و بدون رخنمون سنگى این واحد داراى شیب نسبتاً ملایم بوده و دامنه یکنواخت و تقریباً بدون فرسایش دیده مى‌شود (به خصوص در دامنه‌هاى رو به شمال که در بالادست دامنه لغزش قرار دارد). در بعضى مناطق واریزه‌هاى دانه‌ریز تا متوسط و نیز ضخامت نسبتاً زیادى از خاک وجود دارد که به طور یکنواخت دامنه را پوشانده‌اند و رویش پوشش گیاهى نسبتاً خوب مى‌تواند نشان‌دهنده این ادعا باشد که عوامل ژئومورفولوژیکى در این منطقه تأثیر کمترى داشته است.   ب) واحد کوهسانى با دامنه نامنظم، بدون رخنمون سنگى این دامنه‌ها با چند عامل مشخص مى‌شوند که عبارتند از: شیب زیاد ـ دامنه‌هاى غیریکنواخت ـ فرسایش شدید و همچنین در صورت وجود سنگ، برون‌زدگى محلی. حال با توجه به این عوامل، در دامنه‌هاى رو به شرق منطقه، علاوه بر شیب زیاد، فرسایش‌هاى شیارى و خندقى وجود دارد و نیز در بعضى نقاط، بر اثر حرکت زمین و لغزش، دامنه‌ها به صورت موجدار و یا پرتگاهى درآمده که در این حالت میزان فرسایش و نیز در بعضى مواقع، حرکت‌هاى دامنه‌اى افزایش یافته و باعث بهم خوردگى و درهم ریختگى دامنه مى‌گردد. در دامنه‌هاى غربى منطقه، رخنمون‌هاى سنگى محلى و پرتگاه‌هاى حاصل از آن‌ها، باعث افزایش بهم خوردگى سطح دامنه‌ها و نامنظم شدن آن‌ها مى‌شود که در این نقاط، ضخامت خاک زیاد بوده و از طرف دیگر به دلیل ضعیف‌تر بودن پوشش گیاهى، فرآیندهاى فرسایش از قبیل آبى به سرعت عمل کرده و باعث ایجاد فرسایش‌هاى ورقه‌اى (سطحى) و شیارى و خندقى مى‌گردد. در ضمن به علت سست شدن بعضى نقاط،‌ حالت مآندرینگ در آبراهه ایجاد شده که در قسمت محدب مآندر، فرسایش شدید کناره‌اى به وجود مى‌آید و این خود نیز یکى دیگر از اصلى‌ترینعوامل لغزش در منطقه است.    دشت‌هاى موجود در منطقه در این منطقه دشت آبرفتى در اطراف رودخانه شاهرود که از پائین دست حوضه مى‌گذرد، تشکیل شده است و از طرف دیگر نیز دشت‌هایى در وسط دامنه‌ها مشاهده مى‌گردد که باعث شکسته شده ناگهانى شیب دامنه‌ها مى‌گردد که پس از این دشت‌ها، شیب در منطقه کوهستانى ادامه مى‌یابد. به بیان دیگر این دشت‌هاى مسطح در بین دو دامنه شیبدار قرار مى‌گیرند که به دشت‌هاى میانکوهى معروفند. الف) دشت‌هاى آبرفتى موجود در اطراف رودخانه شاهرود در پائین دست منطقه این دشت در اطراف رودخانه شاهرود قرار دارد که توسط اهالى به زیر کشت رفته و بعضاً به حالت باغ درآمده است. احتمال مى‌رود بر اثر فرسایش مناطق بالادست حوزه و حمل رسوبات ناشى از فرسایش در نقاط مختلف حوزه به پائین دست و کاهش شیب زمین و سرعت آب، رسوبات حمل شده در این منطقه باقى مانده‌اند و ایجاد یک دشت آبرفتى در اطراف رودخانه را نموده‌اند که البته با توجه به حرکت مآندرینگ رودخانه، ‌احتمال حرکت این رسوبات در قسمت خارجى و محدب مآندر مى‌باشد و همین روند حرکت را مى‌توان یکى از عوامل مؤثر در حرکت زمین لغزش رجائى دشت (زمین لغزش بزرگ) یعنى زیرشویى رودخانه و بارندگى‌هاى بهارى دانست. ب) دشت‌هاى میانکوهى این دشت‌ها همان طور که اشاره شده در مناطق کوهستانى و در وسط دامنه به صورت یک شکست شیب و یا کاهش شیب ایجاد گردیده‌اند و حالت یک تراس به خود مى‌گیرند. یک نمونه از این دشت‌ها در بالادست و جنوب غرب لغزش مورد مطالعه قرار دارد که داراى گسترش نسبتاً زیاد است و در بعضى موارد به علت شیب زیاد در بالادست و همچنین پائین دست داراى فرسایش‌هاى شیارى و خندقى شدیدى مى‌باشد که نمونه بارز آن همانطور که گفته شد در بالادست لغزش مورد مطالعه (لغزش بزرگ رجائى دشت) دیده مى‌شود.   تشکر و قدردانى در انجام بررسى‌هاى ژئوتکنیکى زمین لغزش رجائى دشت الموت قزوین، از کمک‌هاى شایان کارفرماى محترم استفاده زیادى شده است و در اینجا باید از زحمات بى‌دریغ مدیریت محترم آبخیزدارى استان قزوین جناب آقاى مهندس قربانى تشکر شود. ضمناً نماینده محترم کارفرما جناب آقاى مهندس کاکاوند نیز به نوبه خود در کلیه مراحل مطالعات ضمن مساعدت و پیگیرى، نظارت بسیار کارآمدى بر نحوه انجام مطالعات داشته‌اند. همچنین از مدیریت گروه بررسى زمین لغزش جهاد سازندگى جناب آقاى مهندس میرصانعى و سایر کارشناسان محترم این مرکز تشکر و قدردانى مى‌شود.  

کلید واژه ها: قزوین