شرح نقشه زمین شناسی ۱:۲۰۰۰۰ منطقه قهرود کاشان

نوع گزارش سایر
گروه سایر
استان اصفهان
نویسنده مهندسین مشاور تحقیقات معدنی خاک خوب
تاریخ انتشار ۲۳ مرد ۱۳۷۰

خلاصه توضیحات

منطقه مورد بررسی که در فاصله 35 – 30 کیلومتری جنوب شهرستان کاشان و 20َ ْ51 الی َ25 51ْ طول خاوری و َ 37 33ْ الی َ44 ْ 33 عرض شمالی واقع است، وسعتی حدود 95 کیلومتر مربع داراست. این منطقه به منظور مطالعه زمین شناختی – معدنی و پیگیری زونهای کانه دار و تعیین موقعیت آنها و در صورت امکان براورد ذخیره زمین شناسی برای این تمرکز ها طبق قرار داد شماره 457/7/5 – 20/5/70 به شرکت مهندسین مشاور خاک خوب واگذار گردید.

توضیحات

اطلاعات عمومی مقدمه منطقه مورد بررسی که در فاصله 35 – 30 کیلومتری جنوب شهرستان کاشان و 20َ  ْ51 الی َ25  51ْ طول خاوری و َ 37  33ْ  الی َ44 ْ 33  عرض شمالی واقع است، وسعتی حدود 95 کیلومتر مربع داراست. این منطقه به منظور مطالعه زمین شناختی – معدنی و پیگیری زونهای کانه دار و تعیین موقعیت آنها و در صورت امکان براورد ذخیره زمین شناسی برای این تمرکز ها طبق قرار داد شماره 457/7/5 – 20/5/70 به شرکت مهندسین مشاور خاک خوب واگذار گردید. در جهت مطالعات شنگ شناسی – فسیل شناسی و کانی شناسی معدنی تعداد 74 نمونه برداشت گردید که توصیف برخی از آنها در پیوستهای 1 و 2 آمده است. تفسیر داده های تجزیه ای برای عناصر مطلوب نیز در بخش (3-4-2) ارائه گردیده است. این منطقه بخشی از زون ایران مرکزی است و ارتفاعات آن از روند شمال باختر – جنوب خاور تبعیت می کند. کهنترین نهشته های شناخته شده سنگهای کرتاسه پیشین است که در منتعی الیه گوشه شمال باختری نقشه شماره 1 رخنمون داشته و شامل آهکهای orbitolina   دار می باشد. نهشته های ابتدای نوزیستی با رخساره سنگ شناسی متنوع به طور دگر شیب بر روی این نهشته ها قرار گرفته اند. این نهشته ها معادل سازندکرج در زون البرز در نظر گرفته شده و بیشتر شامل سریهای آتشفشانی – رسوبی (آذر آواری) می باشد که بخش عمده رخنمونها را به خود اختصاص داده اند.   موقعیت جغرافیایی محدوده پیشنهادی جهت برداشتهای زمین شناسی – معدنی و تهیه نقشه 1:20000 که بین طولهای 20َ  ْ51 الی َ25  51ْ خاوری و عرضهای َ 37  33ْ  الی َ44 ْ 33 شمالی محدود می گردد (نقشه 1) از نظر تقسیم بندیهای کشوری در شمال استان اصفهان و در شهرستان قمصر کاشان و بخش جوینان واقع است. فاصله قهرود، مهمترین مرکز جمعیتی این بخش، از کاشان حدود 35 کیلومتر است. از روستاهای دیگر این محدوده می توان از جوینان و قزآن نذر نام برد.(شکل 1)   راههای ارتباطی دسترسی به منطقه از دو طریق امکان پذیر است، یکی راه آسفالته کاشان – قهرود است که در ادامه به سمت جنوب شوسه درجه 1 است و از باختر کوه کنگرون می گذرد و به وسیله راه های فرعی منشعب از آن می توان به قسمتهای خاوری و جنوبی منطقه دست یافت. راه دیگر جاده آسفالته کاشان – قمصر است که با ادامه آن (به صورت شوسه 1) تا قزآن و شوسه درجه 3 تا مزرعه حسنگون و سپس به سمت جنوب تا مزرعه گدار امکان دسترسی به قسمتهای شمالی و باختری منطقه میسر می شود(شکل 2).      آب و هوا آب و هوای این منطقه کوهستانی سرداست و گاه فصل سرد حدود 7 ماه به درازا می کشد. از نظر تقسیم بندی اقلیمی، منطقه در فلات مرکزی قرار می گیرد ولی به دلیل ارتفاعات قابل توجه از آب و هوای عمومی آن تبعیت نمی نماید و به علت کوهستانی بودن دارای تابستانهای خشک و زمستانهای سرد است. حد اکثر دما در مردادماه به حدود 30 درجه و حداقل آن در ماههای بهمن و اسفند به حدود 15- درجه سانتیگراد می رسد. رودخانه قهرود از مهمترین رودخانه های کم آب و دائمی منطقه است که از کوههای کلاه برفی (3227 متر) سرچشمه گرفته و پس از عبور از روستاهای قهرود، جوینان و مسلم آباد، وارد دشت کاشان می شود. رودخانه بنی رود (بن رود) نیز از رودهای دائمی و آبدار است که از ارتفاعات باختری و جنوبی منطقه تغذیه شده و به سمت قزآن و قمصر جریان می یابد.   وضعیت اجتماعی و اقتصادی منطقه علی رغم محدودیتهایی که از نظر خاکشناسی در منطقه وجود دارد فعالیت کشاورزی به ویژه باغداری از اهمییت خاصی برخودار است و ساکنین این منطقه علاوه بر پرورش گل جهت گلابگیری، کشت محصولات میوه ای و غله ای به دامپروری نیز اشتغال دارند. به دلیل ییلاقی بودن منطقه و مسافرت جمعی کثیر در فصول گرم به آن، بخشی از درامد عمومی از این طریق به دست می آید. امکانات رفاهی این روستاها در حد خوب و شامل درمانگاه، دبستان و مدرسه راهنمایی، حمام، آب لوله کشی، برق، شرکت تعاونی مصرف، دفتر مخابرات و پست و شعبه پخش فراورده های نفتی و … می باشد. گویش اهالی منطقه عموماً زبان فارسی با لهجه کاشانی است.   زمین ریخت شناسی Geomorphology از این دیدگاه می توان منطقه را به صورت ارتفاعات غیر منقطع رشته مانند قهرود با روند عمومی شمال باختری – جنوب خاوری دانست که به سمت جنوب خاوری تا ارتفاعات کرمان کشیده شده و دارای طول بیشتر و ارتفاع بلند تر از دیگر رشته کوههای داخلی می باشد. به دلیل کوهستانی بودن منطقه، زراعت محدود به بستر رودخانه ها و دامنه کوهستانها می شود. در رودخانه دائمی و کم آب منطقه، یکی در بخش باختری و دیگری در بخش خاوری با روند تقریبی شمالی – جنوبی جریان دارند و آبراهه ها و جویبارهایی که آنها را تغذیه می نمایند بیشتر با روند باختری – خاوری تظاهر می نمایند. این آبراهه ها تنها در فصول پر باران و هنگام آب شدن برفها آبدار می باشند. شکل این آبراهه ها اغلب دندریتی و گاهی از نوع insequent می باشد. کمترین ارتفاع منطقه در تراز بستر رودخانه ای حدود 2350 متر است که با مرتفعترین نقطه (3300 متر) نزدیک به 950 متر اختلاف دارد. به علت وارد شدن نیروهای فشارشی متراکم بر منطقه و گسله بودن اغلب دره ها، شیب توپوگرافی بسیار شدید می باشد و این مسئله سبب آن گردیده که راه دسترسی به برخی نقاط منطقه، به ویژه در فصول سرد و هنگام بارش برف غیر ممکن گردد (مثلاً گردنه گدار سرخ). به علت فراوانی مقدار بارش برف و باران در منطقه، عمده عامل فرسایش را می توان عمل فرسایش مکانیکی آب و نیز تغییرات حرارت قابل توجه هوا دانست که با پدیده انقباض و انبساط سنگها، سبب ایجاد درز و شکافهای سطحی در آنها می گردد. به دلیل عبور آبهای جاری از زمینه سنگهای متفاوت، املاح و عناصر مختلف و ph های متغییری به خود می گیرد که در سرعت انجام عمل فرسایش شیمیایی و تغییر رنگ سطحی سنگهای بستر نقش به سزایی دارد. بر اثر فعالیتهای ماگمائی و حرکت محلولهای گرمابی، در نقاطی دگرسانی صورت گرفته که بیشتر با ظهور رنگ لیمویی و قرمز اکسیدهای آهن (لیمونیت و هماتیت) و یا سبز پریده متمایل به خاکستری کائولینیت شناخته می گردد. بلندیهای منطقه از دو گونه کاملاً متمایز می باشند، صخره های ناهنجار، خشن و برجسته عموماً از نوع آتشفشانی – آواری (توف آندزیتی و یا توفهای سیلیسی) و تپه های هنجار و نسبتاً ملایم به ویژه از جنس گرانودیوریت.      زمین شناسی عمومی نظر به قرارگیری این منطقه در بخشهای شمالی زون ایران مرکزی، نهشته های خاص این زون رخنمون دارند. کهنترین این نهشته ها در مقیاس ناحیه ای نهشته های ماسه سنگی (به رنگ قرمز و خاکستری) و دولومیتی متعلق به زمان سیلورین تا دونین است که در خاور منطقه تحت بررسی و با فاصله حد اقل حدود 5 کیلومتر از قهرود رخنمون دارد. سازند آهکی و آهک دولومیتی بهرام (دونین میانی) با هم شیبی بر روی این نهشته ها قرار می گیرد و رسوبات پرمین شامل نهشته های دولومیتی و آهک دولومیتی سازند جمال (پرمین میانی – بالایی) با دگرشیبی فرسایشی بر روی سازند اخیر می نشیند. کل این مجموعه که به صورت تاقدیسی با محور تقریبی باختری – خاوری است بر روی بخش زیرین سازند نای بند (تریاس بالایی) با لتولوژی شیل و ماسه سنگ و آهک حاوی آمونیت رانده شده است. این راندگی در دو محور تقریباً هم راستا رخداده است و در راندگی جنوبی رخنمون دولومیتهای زرد سازند شتری (تریاس میانی – بالایی) نیز مشاهده می شود. شیلها و ماسه سنگهای سازند شمشک (ژوراسیک زیرین) نیز جا به جا در نواحی جنوب خاوری ناحیه (خارج از کادر) برونزد دارند و عموماً کف دشت را می پوشانند (تصویر 1). نهشته های میانه زیستی زیرین – میانی به طور پیوسته یا مجزا در صورت عدم قرار گیری گسله، با دگرشیبی زاویه ای بر روی سریهای قدیمی تر قرار می گیرد، در حالیکه نهشته های میانه زیستی بالایی(کرتاسه میانی – بالایی) نیز با دگر شیبی زاویه ای بر روی سریهای قدیمی تر قرار می گیرد. شروع این نهشته ها ماسه سنگ و کنگلومرای قرمز آپسین است که با ضخامت حد اکثر 400 متر رخنمون یافته است.  آهک orbitolina دار کرتاسه زیرین (آپسین) در مناطق خاوری و جنوب خاوری و به مقدار کم در مناطق مرکزی محدوده نقشه رخنمون دارد و بر روی این سریهای رسوبی، نهشته های آذر – آواری ائوسن (نوزیستی آغازی – زیرین) قرار می گیرد که با توجه به نقشه زمین شناسی 1:250000 کاشان تقسیم بندیهای متعددی دارد. قدیمی ترین بخش نهشته های دوران نوزیستی که در محدوده نقشه نیز رخنمون دارد توفهای برشی و سیلیسی شده است که در نقشه 1:20000 تحت عنوان Emt و حاوی لایه های آهکی نومولیت دار معرفی گردیده است. بخشهای مرکزی و شمالی و باختری ناحیه توسط گدازه های آندزیتی و پیروکلاستیکها (آذراواریها) ی  آندزیتی در برگرفته می شود و بر روی آنها گدازه ها و سنگهای آذرین با ترکیب داسیت آندزیتی قرار می گیرد. نهشته های الیگوسن زیرین به صورت کنگلومرا، ماسه سنگ و مارن قرمز همراه با ادخالهایی از سنگهای آتشفشانی آندزیتی (سازند قرمز زیرین) در دامنه شمالی کوه کنگرون واقع در بخشهای جنوب خاوری محدوده نقشه رخنمون دارد و بر روی آنها نهشته های سازند قم (الیگوسن – میوسن) با لیتولوژی آهک و مارن ماسه ای و ماسه سنگ بخش اصلی ارتفاع کنگرون را می سازد. در بخشهای خاوری، باختری و شمالی و مرکزی ناحیه برونزد توده عظیم گرانیتی – گرانودیوریتی سبب دگرگونی در توفها و آهکهای سازند ائوسن گردیده است که گاهی توسط دایکهای داسیتی و ریو – داسیتی قطع گردیده است و احتمالاً مربوط به زمان جوانتری نسبت به تزریق توده (که احتمالاً پس از الیگوسن به سطح آمده) می باشد.      چینه شناسی و سنگ نگاری میانه زیستی (Mesozoic) همانگونه که در نقشه زمین شناسی عمومی بدان اشاره شد، کهنترین نهشته های شناخته شده محدوده 1:20000 را سنگهای آهکی اوربیتولین دار با لایه بندی نازک تا متوسط به رنگ هوازده خاکستری میانه، ماسه سنگهای آهکی و آهک ماسه ای دولومیتی شده متعلق به کرتاسه پیشین یا زیرین تشکیل می دهد که در گوشه شمال باختری رخنمون دارند. این آهکها معمولاً توسط چند متر کنگلومرای قاعده ای قرمز رنگ با قلوه های سیلیسی گرد شده و با دگرشیبی زاویه ای بر روی لایه های قدیمی تر، بیشتر سازند نای بند (تریاس میانی – بالایی) و شمشک (ژوراسیک زیرین – لیاس) قرار می گیرند. در آهکهای این بخش فسیلهای Lithocodium sp. ، Orbitolina discoidea conoidea و Orbitoilina spp. و Bryozoa یافت گردید که معرف سن کرتاسه زیرین می باشند  (آلبین – آپسین) و این تنها رخنمون رسوبات پیش از دوران نوزیستی در محدوده نقشه است. نوزیستی این دوران با نهشته های رسوبی – آذر آواری ائوسن آغاز می شود که به شرح زیر است:   ائوسن سازندهای این واحد زمانی ، آمیخته ای سنگ شناختی با بافت ، ساخت و ترکیب شیمیایی بسیار متنوع در سطح وسیع است که غالباً به طور دگرشیب بر روی آهکهای کرتاسه و با نهشته های قدیمی تر (شمشک) قرار گرفته اند. این سازند بیشتر شامل سریهای آتشفشانی (عموماً توده ای و ضخیم لایه تراز توفها) و توفیتها می باشد. با توجه به فسیل دار بودن و یا عدم وجود فسیل و نیز جوش خوردگی تشکیل دهنده ها، تقسیم بندیهای صورت گرفته که به شرح زیر است. تصاویر 2 و 3  شکل شناسی این توفها را نشان می دهد. سازندهای این سازند عبارتند از : واحد Emt این مجموعه شامل توف های دگرگون شده سیلیسی به رنگ سبز تا خاکستری تیره و تقریباً مشابه توف های سبز سازند کرج (ائوسن زیرین – میانی) در البرز مرکزی است. این مجموعه دارای ضخامت قابل قبولی بوده و گستره بسیار وسیعی را در منطقه مورد مطالعه می پوشاند. از نظر سن شناسی بسیار متنوع و شامل توف های اسیدی، توفیت ها، توف های مارنی، توف های آهکی و گاهی کنگلومرای آتشفشانی و توف برشی است. تمایل به حالت اسیدی و شرایط انفجاری شدید در حین تشکیل این واحد از ویژگی های آن محسوب می گردد. نظر به گستره بسیار وسیع این مجموعه در منطقه مورد مطالعه و نواحی اطراف کاشان مقاطع مختلفی به ویژه در خارج از محدوده نقشه و در هنگام تهیه نقشه زمین شناسی 1:100000 کاشان از نظر زمین شناسی پیمایش و نمونه برداری شده که ویژگی های سنگ شناسی بدست آمده، آنها را در مجموع به صورت توف های بلوردار (Crystaline Tuffs) ، خاکستر توف ها (Ash Tuffs)، توف های سنگی (Lithic Tuffs) و برش های پیروکلاستیک معرفی می نماید. اینک به طور مختصر به توصیف ویژگی های هر کدام از این مجموعه ها می پردازیم: الف) ویژگیهای کلی توف های بلوردار (Crystaline Tuffs): این سنگ ها در نمونه دستی به رنگ زرد تا سبز روشن بوده و زمینه ای ریز بلور دارند. در فواصل بین متن ریز بلور آنها، بلورهای خرد و زاویه داری از نوع پلاژیوکلاز و کوارتز قابل مشاهده است. ویژگی های میکروسکوپی نمونه های  مطالعه شده از توفهای بلوردار (نقشه 1:100000 کاشان) نشان می دهد که بافت این سنگها آواری (Clastic) بوده و اساس آنها شامل کوارتز – فلدسپاتیک است که غالباً دوباره بلورین شده اند.      فنوکریستهای آن شامل پلاژیوکلاز به صورت بلورهای خرد زاویه دار و در حال تجزیه به کلریت و سریسیت است که غالباً بر اثر وجود اکسیدهای آهن به رنگ قرمز در آمده اند. در برخی از بلورهای شفاف و خرد شده کوارتز (حجم قابل توجه) حالت خوردگی خلیج مانند دیده می شود. کانیهای فرعی سنگ شامل کلریت، کلسیت، زئولیت، سرسیت و کانیهای رسی (کائولینیت) است. درصد عناصر تشکیل دهنده این سنگ شامل 65 % فنوکلاست، 35% کوارتز و فلدسپار ریز بلور در متن سنگ و 5% کانیهای ثانوی و فرعی می باشد. ب) ویژگی کلی خاکستر توفها ها (Ash Tuffs) : این سنگها در نمونه دستی سبز تا قهوه ای روشن بوده و متنی کاملاً ریزبلور دارند. ویژگیهای میکروسکوپی نمونه های مطالعه شده از خاکستر توفها نشان می دهد که بافت این سنگها آواری (Clastic) تا شیشه – آواری (Vitro - clastic) بوده و بلورهای تشکیل دهنده سنگ غالباً بسیار دانه ریز تا نهان بلور (Crypto Crystaline) می باشد. فنوکریستهای آنها شاما بلورهای دانه ای و ریز پلاژیوکلاز غالباً تجزیه شده به سریسیت و کانیهای رسی، کلسیت و اپیدوت می باشد. کوارتز به صورت بلورهای خرد شده دیده می شود که بیشتر توسط کلسیت در حال خورده شدن (Corogene) است. متن این سنگها اساساً شامل بلورهای کوارتز و فلدسپار به صورت ریز بلور تا شیشه ای بوده و بیشتر همراه با مواد اکسید شده دیده می شود. به علاوه تکه های پونس و تیغه های شیشه ای (shard glass) که تبلور دوباره یافته اند نیز دیده می شود. کانیهای فرعی شامل اسفن و آپاتیت و کانیهای ثانویه شامل کلریت، کلسیت، اپیدوت، لوکوکسن، کائولینیت و زوئیزیت می باشد. کانیهای اپاک نیز در متن سنگ به وفور دیده می شود. پ) ویژگیهای کلی مجموعه توفهای سنگی (Lithic Tuffs) : این سنگها در نمونه دستی به رنگ سبز تیره تا زیتونی و خاکستری تیره بوده و در متن دانه ریز آن قطعاتی زاویه دار با ابعاد چند سانتی متر از بازالت و آندزیت و بلورهای درشت پلاژیوکلاز به صورت خرد شده و زاویه دار دیده می شود. ویژگیهای میکروسکوپی: بافت این سنگها آواری بوده و لیتوکلاستها در آن شامل قطعات سنگی (Lithic) در زمینه ای با رنگ قهوه ای، فاقد میکرولیت و با ترکیب آندزیتی (به علت درصد بالای آمفیبول) است. قطعات سنگی با متن شیشه ای و فنوکریستهای تجزیه شده پلاژیوکلاز به رنگ قهوه ای (حاصل از اکسیداسیون هماتیتی) احاطه گردیده اند. جنس این قطعات کوارتز های اتومورف، فلدسپارهای تجزیه شده، قطعات سنگی از توفهای آندزیتی و توفهای بلوری است. فنوکریستها شامل کوارتز های شفاف به صورت درشت بلور و غالباً خرد شده و زاویه دار که در حواشی در حال خورده شدن توسط کلسیت می باشد، می گردد. پلاژیوکلازهای آن به صورت شکل دار و نیمه شکل دار (Sub automorph) ، خرد شده و زاویه دار و غالباً در حال تجزیه به کلسیت و سریسیت می باشند. کانیهای فرعی شامل آپاتیت، اسفن و کانیهای اپاک و کانیهای ثانوی شامل کلسیت، کلریت و کانیهای اکسید آهن و اپیدوت می باشد. این تیپ از از توفها بیشتر در نواحی باختری قهرود رخنمون دارند و گستره قابل توجهی را در بر می گیرند . ویژگیهای سنگ شناسی متنوع از نظر ساخت و بافت سبب گردیده این مجموعه به صورت واحد رنگینی جلوه نماید. این مجموعه توفها را تحت عنوان کلی واحد Emt می شناسیم. تنها یک نمونه (70- GR-24) از این واحد در هنگام تهیه نقشه 1:20000 موجود، جهت مطالعات سنگ شناسی برداشته شده و مابقی اطلاعات از مطالعه سنگ شناسی مقاطعی که در مراحل تهیه نقشه 1:100000 کاشان برداشت گردیده، آورده شده است. این واحد خود به واحد های کوچکتر تقسیم می شود.   1-   واحد Emvt : این واحد که بخشی از واحد Emt است با ضخامتی حدود 100 الی 150 متر در باختر قهرود و در جنوب خاور دره و راندون رخنمون داشته و شامل توفهای با لایه بندی ظریف و یکنواخت به رنگ سبز تیره تا خاکستری است که در نمونه دستی بافت بسیار دانه ریز و لایه بندی در حد میلیمتر (Lamination) نشان می دهد. ویژگیهای میکروسکوپی نمونه ای که از این واحد برداشت گردیده دارای بافت آواری تا شیشه – آواری است . اساس متن سنگ را بلورهای همگن کوارتز و فلدسپارنهای بلور (crypto crystaline) تا ریز بلور (Micro crystaline) همراه با شیشه تشکیل می دهد. بلورهای کوارتز به شدت خرد شده و زاویه دار می باشند. کانیهای فرعی سنگ شامل آپاتیت، و کانیهای اپاک و کانیهای ثانویه شامل کلسیت، کائولینیت، و هماتیت می باشد. اغلب شکستگیهای این سنگها توسط کانیهای گرمابی چون پرهنیت و کوارتز پر شده اند که تمام این تغییرات به نظر می رسد نتیجه تاثیر توده های نفوذی منطقه باشند. 2-   واحد Etbr : این واحد با ضخامت بسیار کم (حدود 30 الی 50 متر) بخش کوچکی را در قسمت شمال دره و راندون تشکیل داده و بیشتر شامل توف برشی، ماسه سنگ توفی و شیل برشی می باشد. توفهای برشی دارای لایه بندی ضخیم و تنوع رنگی کم هستند و در نمونه دستی معمولاً به رنگ زیتونی می باشند. تعداد قطعات درشت زاویه دار از نوع سنگهای دیگر و غالباً آذرین در آنها بسیار زیاد است. ویژگیهای میکروسکوپی نمونه ای که از این واحد برداشت گردیده دارای بافت آواری است و لیتوکلاستها (خرده های سنگی) شامل قطعات درشت بازالت، آندزیت، تراکیت و قطعات شیشه ای (Vitric) با تبلور دوباره (Recrystalized) به صورت تیغه های شیشه ای (Shard glass) می باشد. این قطعات از گدازه های قدیمی تر هستند که در حواشی مجرای خروج قرار داشته و در اثر انفجارات پی در پی، خرد شده و در متن سنگ جدید قرار گرفته اند. فنوکلاستها شامل پلاژیوکلازهای شکل دار تا نیمه شکل دار (Sub automorph) خرد شده و زاویه دار با آثار تجزیه به کلسیت، کلریت و سریسیت و فلدسپار آلکالن (ارتوز) خرد و زاویه دار با آثار تجزیه به کائولینیت، پیروکسن به صورت بلورهای خرد شده و اثر تجزیه به کلسیت و اورالیت می باشد. کانیهای فرعی آن را آپاتیت و کانیهای اپاک تشکیل می دهند. متن سنگ اساساً از شیشه و گاهی از بلورهای کوارتز – فلدسپار با تبلور دوباره تشکیل شده است. کانیهای تجزیه ای شامل کلسیت، کلریت، سریسیت، و اورالیت می باشند. 3-   واحد El : در داخل در داخل توفهای دگرگون شده سیلیسی به رنگ خاکستری و توفهای سنگی شمال باختر روستای قهرود و جنوب قزآن، آهکهایی با ضخامت تقریبی 300 متر رخنمون دارند که بخشی از آنها در اثر همبری با توده نفوذی گرانیتی بلورین شده اند و فسیل جلبک (Algea) و مرجان (Coral) در آنها به فراوانی دیده می شوند. باندهایی از چرت (Chert) نیز در این آهکها قابل رویت است. این آهکها در دره وراندون و کمی دورتر از توده نفوذی، تا حدی سالم مانده و فسیلهای آن حفظ شده است. لایه بندی این واحد متوسط تا ضخیم لایه، رنگ هوازده آنها خاکستری روشن و سطح شکست تازه آنها خاکستری است. در نمونه 70-GR-40 که از این آهک ها برداشت گردیده، فسیلهای زیر تشخیص داده شده اند: Astrigerina rotala , Operculina sp. Nummolites Cf. astriatus, Nummolites sp., Miliola sp., Tantularia sp., Algal & shell fragments.   این فسیل ها سن ائوسن میانی – بالایی را برای این آهکها مشخص می کند. بخش هایی از این واحد در اثر همبری با توده نفوذی و رخداد دگرگونی همبری به صورت بلورین شده و مرمر (Mb) و بخشهایی نیز به صورت اسکارن (Sk) در آمده است.   3-     الف- بخش Mb سنگ های این بخش به صورت نواری قوسی شکل با ضخامت 300 تا 400 متر در باختر قهرود و به صورت رخنمون های کوچک در نواحی شمالی بنی رود (شمال خاور دره وراندون)، دره اجنیه (Ejnieh) و نیز انتهای دره سولدر (Suldar) دیده می شود. این سنگها در واقع هاله دگرگونی همبری بخشهای آهکی واحد Elبا توده نفوذی گرانودیوریتی می باشند که گاه به شدت بلورین و به مرمر بدل گردیده اند. این سنگها دارای بافت موزائیکی یا گرانوبلاستیک با ترکیب کانی شناسی کلسیت و به مقدار کمتر دیوپسید، تالک و کانیهای تیره می باشند. بلورهای کلسیت دارای ابعاد برابر و مساوی نبوده و بلورهای دیوپسید و تالک را احاطه کرده اند. در این مرمرها فسیل جلبک و مرجان و باندهایی از چرت به فراوانی دیده می شود. رنگ این مرمرها سفید شیری و دانه درشت می باشند و گاهی بلورین شدن به حدی بالا می رود که بدل به سنگ چینی نسبتاً مرغوب می گردد. در این راستا مکان های مناسبی جهت بهره برداری شناسائی گردیده که هم اکنون عملیات اکتشاف، جاده سازی و استخراج توسط اهالی محل در این مکانها انجام میشود.  

کلید واژه ها: اصفهان