در ستایش روز نیایش و عید ایثار

از عرفه تا قربان؛ مسیر روشن بندگی

روز عرفه، زمان شناخت و توبه است و عید قربان، موسم رهایی از خویشتن در راه عشق الهی. در این دو روز آسمانی، دل‌ها به آمرزش نزدیک می‌شوند و انسان به حقیقت بندگی بازمی‌گردد.

 عرفه؛ روز شناخت، قربان؛ روز بندگی

در میانه‌ی راه دل، جایی هست که نامش عرفه‌ است؛ جایی که انسان، در آستانه‌ی خویش می‌ایستد، خاشع و خاکسار، تا بداند که کیست، از کجاست و به کجا می‌رود. روز عرفه، روزی‌ست که آسمان به گوش می‌ایستد تا زمزمه‌های بندگان را بشنود؛ روزی‌ست که اشک، زبان دل می‌شود و دعا، پُل پیوند میان خاک و افلاک. در عرفه، هر دلِ خسته‌ای دوباره جان می‌گیرد، هر دستِ خالی‌ای امید می‌یابد، و هر چشمِ منتظری نوری از آمرزش می‌بیند.

و اما فردای عرفه،  عید قربان می‌آید؛ عیدی سرشار از معنای ایثار، تسلیم و ایمان. روزی‌ست که ابراهیم‌وار، دل از هر دلبستگی می‌کنی تا تنها به عشق او بمانی. قربان، عیدِ بریدن از خویش است و پیوستن به حقیقتی بی‌پایان. عید کسانی‌ست که آموخته‌اند چگونه در راه معشوق، از خود بگذرند. پس این روزها را قدر بدانیم؛ دل‌هایمان را تطهیر کنیم از کینه‌ها، زبان‌مان را از دروغ و دلمان را از قضاوت. و با جان و دل، بگوییم: اللّهُمّ اجعلنا من المخلصین...

 فرارسیدن روز عرفه، فرصت ناب نیایش، و عید بزرگ قربان، موسم بندگی و رهایی بر تمامی مسلمانان جهان فرخنده باد. باشد که دل‌هامان در این روزها، گام‌زنِ صراط عشق شود و دست‌هامان بوی نیکی و مهربانی بگیرد...