سازمان صنایع و معادن استان کرمان اعلام کرد : ظرفیت تولید مس را به 500 هزارتن در سال خواهیم رساند
مهندس طبیبزاده رئیس سازمان صنایع و معادن استان کرمان در گفتوگو با خبرنگار گروه خبر سازمان زمینشناسی و اکتشافات معدنی کشور با بیان اینکه استان کرمان جایگاه اول را در فعالیتهای معدنی ...
مسئولان معدنی استان کرمان درصدد دستیابی به رتبه چهارم تولیدات صنعتی و معدنی کشور با توجه به پتانسیل معدنی بالا در این استان و همچنین رسیدن به نقطه تولید 500 هزارتنی مس براساس سیاستهای تدوین شده میباشند. مهندس طبیبزاده رئیس سازمان صنایع و معادن استان کرمان در گفتوگو با خبرنگار گروه خبر سازمان زمینشناسی و اکتشافات معدنی کشور با بیان اینکه استان کرمان جایگاه اول را در فعالیتهای معدنی کشور بدست آورده، خاطرنشان کرد : باید سرمایهگذاری در بخشهای مختلف صنعت را توسعه داد و با توجه به اینکه استان کرمان در مقایسه با دیگر استانها در کشور جایگاه نهم را در زمینه صنعتی بدست آورده میتوان گفت با ترکیب دو بخش صنعت و معدن با یکدیگر جایگاه این استان به رتبه چهارم ارتقاء مییابد. وی افزود دستیابی به رتبه چهارم صنعت و معدن کشور مستلزم سرمایهگذاری بیشتر در دو بخش معدن و صنعت است که علاوه بر این باید به تسهیل در امور سرمایهگذاری و اصلاح قوانین و مقررات در سطح ملی و استانی نیز توجه کرد که در نهایت اعداد و ارقام موجود نشان دهنده روند رو به رشد صنعتی شدن در استان کرمان است. رئیس سازمان صنایع و معادن استان کرمان با بیان اینکه طبق چشمانداز 20ساله کرمان، سهم صنعت در اقتصاد این استان به 40 درصد خواهد رسید،گفت : در کنار دستیابی به سهم 40 درصدی صنعت در اقتصاد استان به ایجاد معشیت و رفاه اقتصادی در حیات مردم از طریق افزایش درآمد سرانه و در نهایت دستیابی به توسعه و رشد پایدار دست خواهیم یافت که رسیدن به این اهداف انرژی، هزینه و نیروی انسانی بیشتری را طلب میکند. وی در ادامه از تصمیم مسئولین معدنی کرمان به دستابی به طرفیت تولید مس معادل 500 هزار تن در سال خبرداد و گفت : جهت دستیابی به اهداف تعیین شده در برنامههای تدوین شده بلندمدت، نیاز به منابع جدید مس احساس میشود که برهمین اساس کرمان در صدد بالابردن ظرفیت تولید مس تا سقف 500 هزار تن در سال میباشیم.مهندس طبیبزاده در خاتمه با اشاره به مشکلات موجود در بخش معدنی کشور، خاطرنشان کرد : متاسفانه روند فعالیتهای اکتشافی در کشور بسیار معادن بزرگ در اختیار دولت قرار دارند و بسیاری از معادن را نیز افرادی غیرحرفهای در دست دارند که بدین ترتیب متوجه یک فاصله بسیار عمیق بین معادن بزرگ و کوچک خواهیم شد که باعث شده بهرهوری در در معادن خصوصا در بخش خصوصی در پایینترین سطح خود قرار داشته باشد.
