انفجار یک ستاره عظیم در کیهان ثبت شد

تلکسوپ ها انفجار بسیار مهیب یک ستاره عظیم را در مراحل اولیه تشکیل کیهان...

تلکسوپ ها انفجار بسیار مهیب یک ستاره عظیم را در مراحل اولیه تشکیل کیهان ثبت کردند که دورترین جرم واحدی است که تاکنون مشاهده شده است. دانشمندان می گویند انفجار این ستاره اعظیم احتمالا به تشکیل سیاهچاله منجر شده است این انفجار را ابتدا تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا رصد کرد. وظیفه این تلکسوپ ثبت اشعه گاما است که در اثر رویدادهای شدید ساطع می شود.بعد از آن سایر تلسکوپ ها علایم این انفجار عظیم را دنبال کرده و منبع آن را جرمی در فاصله 13 میلیارد سال نوری از زمین اعلام کردند. دانشمندان می گویند: نابودی این ستاره احتمالا به ایجاد یک سیاهچاله منجر شده است. پروفسور نیال تنویر از دانشگاه لیستر در انگلیس گفت: "این یافته ها ما را وارد حیطه ای می کند که قبلا به آن پا نگذاشته بودیم." او افزود: "این دورترین انفجار اشعه گاماست که تاکنون ثبت شده ، و همچنین دورترین جرم کیهانی است که تاکنون کشف شده است." ماهواره سوئیفت در سال 2004 برای تحقیق درباره "فلاش" های کیهانی که انرژی فوق العاده عظیمی از آنها منتشر می شود و یکی از تکان دهنده ترین رویدادهای کیهانی به حساب می آید به فضا پرتاب شد. پروژه سوئیفت تحت هدایت ناسا با حمایت گسترده دانشمندان انگلیسی و ایتالیایی انجام شده است. انفجار اخیر که "جی آر بی 090423" نامگذاری شده روز 23 آوریل با سوئیفت ردیابی شد. رصدهای متعاقب آن با تلسکوپ مادون سرخ کینگدام و تلسکوپ شمالی ژمنای که هر دو بر کوه مونا کی در هاوایی مستقر هستند انجام شد. تحلیل طیف نوری این رویداد تایید کرد که "گرایش به سرخ" این انفجار (هشت و دو دهم) است. گرایش سرخ مقیاسی برای سنجش میزان "کشیدگی" نور در اثر انبساط کیهان است. هرچه گرایش به سرخ بیشتر باشد جرم دورتر و قدمت آن در تاریخ کیهان بیشتر است. این انفجارها جزو شدیدترین رویدادهای کیهان تلقی می شوند. رقم هشت و دو دهم معادل فاصله بیش از 13 میلیارد سال نوری است. به عبارت دیگر، تصویری که از این انفجار به ما رسیده است متعلق به زمانی است که جهان فقط 630 میلیون سال قدمت داشت که تنها یک بیستم عمر کنونی آن است. عمر کیهان 13 میلیارد و 700 میلیون سال برآورد شده است. رکورد دار قبلی از لحاظ قدمت و فاصله یک انفجار اشعه گاما بود که در سال 2008 - آن هم توسط سوئیفت - کشف شد. گرایش به سرخ آن انفجار (شش و هفت دهم) بود که آن را 190 میلیون سال نوری از "جی آر بی 090423" نزدیکتر می کرد.دانشمندان معتقدند ممکن است کهکشان های کم سو با گرایش به سرخ 8 تا 10 را رؤیت کرده اند، اما ماهیت واقعی آنها هنوز موضوع تحقیقات است.پژوهشگران خیلی مشتاقند این فاصله های دور را کاوش کنند، زیرا به این ترتیب می آموزند که کیهان چگونه در مراحل اولیه تکامل یافت و این به آنها کمک می کند دریابند که چرا جهان اینگونه است که اکنون به نظر می رسد.دانشمندان معتقدند که گرمای بسیار زیاد پس از "انفجار بزرگ" (Big Bang) در نهایت آن قدر سرد شد که پروتون ها، نوترون ها و الکترون ها فرصت یافتند اتم های خنثی هیدروژن و هلیوم را تشکیل دهند.وقتی اولین ستارگان در اثر ریزش درونی ابرهای هیدروژن و هلیوم تشکیل شدند، جهان روشن شد. به علاوه آن قدر تشعشعات شدید فرابنفش از این ستارگان داغ و جوان ساطع شد که گاز اطراف را "سرخ" کرد و باعث جدا شدن الکترون ها از اتم های خنثی و ایجاد پلاسمای رقیقی میان ستارگان شد که امروز هم قابل ردیابی است. ستاره ای که اکنون بقایای انفجار آن را سوئیفت ردیابی کرده، به احتمال زیاد جزو آن گروه اولیه از غول هایی است که سئول این تحولات هستند.