دانشمندان پس از سی سال به اطلاعات جدیدی درباره سنگهای منتقل شده از ماه دست یافتند
طی دهه‌های 1960 و 70 دانشمندان اعلام کردند سنگ‌هایی که فضانوردان آپولو 17....
طی دهه‌های 1960 و 70 دانشمندان اعلام کردند سنگ‌هایی که فضانوردان آپولو 17 از ماه به زمین آورده‌اند تا مدت‌ها آنها را به خود مشغول خواهد کرد. اکنون تجزیه یکی از سنگ‌هایی که طی این ماموریت جمع‌آوری شده بود منجر به حل معمای دیرینه ماه شده است. محققان MIT، بررسی های جزئی تری را بر روی کهن‌ترین سنگ جمع آوری شده توسط آپولو انجام دادند. اثرات مغناطیسی ثبت شده بر روی این سنگ شواهد محکمی را در اختیار گذاشت که نشان می دهد 2/4 میلیارد سال پیش ماه همانند زمین امروزی، هسته‌ای مایع و دینامو داشته است که یک میدان مغناطیسی قوی را ایجاد می کرده است. تا پیش از فرستادن آپولو به ماه بسیاری از دانشمندان بر این باور بودند که اصولاً ماه از بدو پیدایش سرد بوده و سرد خواهد بود و هرگز آنقدر ذوب نخواهد شد که یک هسته مایع را تشکیل دهد. آپولو نشان داد که جریان های عظیمی از مواد مذاب در سطح ماه در جریان بوده اند اما این موضوع که آیا هسته مذاب داشته یا خیر همچنان بحث برانگیز باقیمانده بود. «بن ویس»(Ben Weiss) استادیار علوم سیاره‌یی دانشگاه MIT و نویسنده اصلی مقاله‌ای در خصوص کشفیات اخیر در مجله «ساینس» می گوید: مردم سی سال با هیاهوی بسیار پیگیر این موضوع بوده اند. کیفیت مغناطیسی بسیاری از سنگ های به دست آمده از ماه دانشمندان را متحیر کرده بود. چگونه ممکن است سنگهای ماه مغناطیس باشند اگر ماه هسته‌ای مغناطیسی نداشته است؟ در میان این سنگها یک سنگ به طور ویژه این موضوع را ثابت می کرد. این سنگ در آخرین ماموریت به ماه با آپولو 17 توسط هریسون جک اسمیت، تنها زمین شناسی که تاکنون بر ماه قدم نهاده است، جمع آوری شده بود. ویس می گوید: بسیاری از مردم این سنگ را جالب ترین سنگ به دست آمده از ماه می دانند. «ایان گاریک بتال»، سردبیر ساینس می گوید: این یکی از کهن سال ترین و از اولین نمونه های شناخته شده است، اگر این توصیف کافی نیست باید افزود که این سنگ از زیباترین سنگهای ماه با ترکیبی از کریستال‌های سبز روشن و شیری است. تیم تحقیق اثرات ضعیف مغناطیسی را در نمونه کوچکی از این سنگ با جزئیات بیشتری مورد بررسی قرارداد. به گفته ایان گاریک، استفاده از یک مغناطیس سنج تجاری مجهز به سیستم رباتیک خودکار این امکان را به ما داد تا در قیاس با مطالعات پیشین اندازه گیری‌های بیشتری را در مقیاس بزرگتر و جزئیات دقیق تر انجام دهیم. این اطلاعات موجب شد تا آنها سایر منابع احتمالی را که از خود اثرات مغناطیسی برجای می گذارند (مانند برخوردهای سهمگین با ماه که به تدریج منجر به ایجاد میدان مغناطیسی موقت در این قمر شده است) رد کنند.اما شواهد حک شده بر سنگهای ماه نشان می داد که این سنگها میلیون ها سال تحت تاثیر محیط مغناطیسی بوده‌اند، بنابراین میدان مغناطیسی باید از یک دیناموی مغناطیسی دراز مدت ناشی شده باشد. به نوشته نجوم، ویس معتقد است که این یک نظریه جدید نیست؛ اما برای مدت‌های طولانی یکی از بحث برانگیزترین موضوعات علوم ماه بوده است. میدان مغناطیسی لازم برای مغناطیسی کردن این سنگها می‌بایست قدرتی معادل یک پنجم میدان مغناطیسی زمین داشته باشد که این موضوع با تئوری دینامو و نظریه غالب پیدایش ماه ( که طی آن در اثر برخورد یک جرم آسمانی به اندازه مریخ با زمین مقداری از پوسته زمین جدا و به فضا پرتاب شده و پس از گرد هم آمدن ماه را تشکیل داده اند) همخوانی دارد. یافته‌های اخیر نشان داد که تا چه حد دانسته‌های ما از نزدیکترین همسایه زمین ناچیز است. همسایه‌ای که به زودی در ماموریت ناسا دوباره از آن بازدید خواهیم کرد. اگرچه تاکنون شش بار به ماه سفر کرده‌ایم اما هنوز دانسته‌هایمان مانند خراش ناچیزی بر سطح این قمر است.