منظومه شمسی سیاره دیگری دارد؟ دانشمندان در جست‌وجوی سیاره «ایکس»!

اگر سیاره «ایکس» وجود داشته باشد، کجا خواهد بود؟ این پرسش یک پژوهشگر...

اگر سیاره «ایکس» وجود داشته باشد، کجا خواهد بود؟ این پرسش یک پژوهشگر ایتالیایی است که می گوید موضوع بسیار پیچیده تر از آن است که تصور می شود. با تجزیه و تحلیل انحراف مسیر مداری همه سیارات منظومه شمسی درونی، این پژوهشگر موفق شده در حداقل فاصله، امکان وجود یک جرم فرضی را تخمین بزند، در منظومه شمسی اجرامی از جرم مریخ تا جرم خورشید وجود دارند. همانطور که بیشتر انجمن‌های نجومی نیز پیش از این می دانستند، دو قاصد مرگ (سیاره ایکس و زوج دیگر خورشید، نمیس) تنها در تصورات تعدادی از افراد ناآگاه وجود دارند و نه در واقعیت... . سیاره «ایکس» و «نمیس»، اجرامی فرضی می باشند که در پییشگویی های مربوط به روز رستاخیز و... که بر پایه علم کنونی نیستند وجود دارد؛ اما سیاره ایکس از آغازی منطقی تر برخوردار است. نام سیاره ایکس را پرسیوال لاول در اوایل قرن 20 انتخاب کرد یعنی زمانی که پیش بینی کرد ممکن است سیاره‌ای پرجرم در فراسوی مدار نپتون وجود داشته باشد؛ سپس در سال 1930 شخص دیگری تئوری لاول را تأیید کرد، سیاره‌ای کشف شده بود که پلوتو نام گرفت. با این حال با گذشت زمان این طور به نظر رسید که پلوتو به اندازه کافی پرجرم نیست تا مشاهدات آشفتگی موجود در مدار نپتون را توجیه کند. در دهه های 70 و 80 تکنیک های مشاهداتی پیشرفته ای ایجاد شدند و ثابت کردند که آشفتگی موجود در مدار نپتون نتیجه یک اندازه گیری اشتباه بوده است و در اثر جرم یک پیکره سیاره ای ایجاد نشده است. جست‌وجوها به منظور یافتن سیاره ایکس با کشف پلوتو در سال 1930 به مقدار زیادی کاهش یافتند. به نوشته پارس اسکای، اکنون یک پژوهشگر ایتالیایی نتایج مطالعه اش را منتشر کرده است که در آن حرکت مداری سیارات منظومه شمسی درونی را بررسی کرده و آنها را به تأثیر گرانشی یک پیکره سیاره‌یی پرجرم که خورشید را از دور، دور می زند ربط می دهد. به طور خلاصه اگر یک پیکره سیاره‌یی پرجرم یا یک دوتایی کوچک همتای خورشید در نزدیکی ما وجود داشتند، تأثیر گرانشی آن را در حرکت مداری سیارات متوجه می شدیم. ممکن است نشانه‌های غیر مستقیمی وجود داشته باشند که در آن ، یک پیکره سیاره‌یی کوچک ممکن است صخره کویی پر را ساخته باشد و اینکه همدم خورشید ممکن است ابر اورت را هر 25 میلیون سال یک بار یا بیشتر آشفته کرده باشد، اما تاکنون شواهد نجومی دقیق در اینباره یافت نشده است. Lorenzo Iorio از موسسه ملی فیزیک هسته‌یی در پیزا(ایتالیا) سالها داده‌های مداری سیارات را تهیه کرده و با استفاده از محاسباتی که انجام داده، کمترین فاصله ی ممکن که یک سیاره ی پرجرم می تواند در آن به دور خورشید بگردد را پیش بینی کرده است. به نظر می رسد همه سیاراتی که دارای جرمی مشابه مریخ و بیشتر بوده اند در منظومه شمسی کشف شده‌اند. Iorio محاسبه کرده است حداقل فاصله ای که در آن اجرامی با جرم مریخ، زمین، مشتری و خورشید می‌توانند خورشید را دور بزنند به ترتیب 62 ، 430 ،886 ، و 8995 واحد نجومی هستند. برای مقایسه، پلوتو در فاصله متوسط 39 واحد نجومی به دور خورشید می گردد؛ بنابراین اگر ما کمی از تصورات خود بهره گیریم، می توان گفت که سیاره ایکس می تواند مداری در فراسوی پلوتو را به آرامی دور بزند؛ اما برای نظریه‌پردازان سیاره ایکس مشکل دیگری نیز وجود دارد. اگر جرمی با اندازه کافی وجود داشت(به جرم پلوتو) می‌بایست تاکنون آن را در فاصله ی 320 واحد نجومی مشاهده می کردیم. بررسی ها کماکان ادامه دارند. ایسنا